Neil Gaiman

"I see no point in living if I can't be beautiful..."

2007-03-17T11:32:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 10 maart 2007,21h14.

"Het leven heeft geen zin, als ik niet mooi kan zijn..."
Veel aardige berichten van mensen die me vertellen over de New York Times van vandaag, waarvan dit een voorbeeld is:

Hoi Neil,
Voor het geval dat niemand je hier op gewezen heeft of dat je het zelf nog niet gezien hebt, je zoon wordt geciteerd in een artikel over Googles busdienst. Je kan het hier vinden: http://www.nytimes.com/2007/03/10/technology/10google.html?ex=1331182800&en=272d04d67d29e1f4&ei=5090&partner=rssuserland&emc=rss
Het ziet er naar uit dat hij een geweldige plek gevonden heeft om te werken. Christopher

Ja, he? (En de mensen van Google hebben de gmail-bug voor me gemaakt, en hebben dingen gedaan om het goed te maken.) Ik heb redelijk geweldige kinderen.

Maar Maddy, alhoewel ze nog steeds geweldig is, heeft de griep, iets waarop we zo'n beetje hebben zitten wachten, toen haar twee beste vriendinnen in het begin van de week ziek werden. Dus we zitten op het moment op de sofa en kijken naar Howl's Moving Castle, wat het beste is wat je kan doen als iemand ziek en koortsig is.

Niet echt een vraag - ik las net je cuecat/readerware-commentaar. Ik vind dat voor oudere boeken het gebruik van de nummer van de Congress-bibliotheek goed werkt. Je moet het gewoon veranderen van de basis Amazon-service, en je moet wat meer spelen met de uitgave, maar het is een geweldige sluipweg om de auteur en titels e.d. erin te krijgen. Wanneer je geen Congress-bibliotheek-nummer vindt, heeft Amazon ook een verrassende hoeveelheid oude uitgaves via hun verkooppartners, net zoals ABE. Ik vond het doorzoeken van deze sites meer productief (en ook interessanter) dan hand-catalogiseren.

Goede suggestie, en ik was opgetogen om te ontdekken dat het werkt.

Ik vind boeken invoeren vreemd verslavend. Ik neem een paar boeken en ga naar de bibliotheek om ze in te voeren tussendoor.

Ik heb een aard theorie over de bibliotheek -- er zijn zoveel boeken beneden en verspreid over het huis dat de bibliotheek boven de bibliotheek in de kelder niet zal verlichten. Dus ik heb beslist dat de boeken die ik in de bibliotheek boven wil hebben, degenen zijn die ik (of iemand anders die op mij lijkt) graag op de planken zou willen hebben als ik gewoon een boek zou willen nemen om ergens een uurtje te zitten lezen. Dus nu ben ik me er zeer bewust van dat de helft van de boeken die we naar boven gebracht hebben en gescanned en ingevoerd hebben weer naar beneden moeten gaan.

Hallo Neil, ik vroeg me af of je met zekerheid de officiële data voor "Interworld" en "M is for Magic" weet? Amazon toont 1 juli, maar Barnes & Noble's website toont de laatste week van juni. Beide zijn opgenomen in de lijst van de huidige Diamond Previews, wat meer eind mei doet vermoeden. Bedankt, Cal.

Ik had geen idee, maar ik vroeg het aan Clarissa Hutton van HarperChildrens, en zij zei,

De PUBLICATIE-datum voor beide is 1/7, maar de te koop-datum is 26/6. Dus zowel Amazon als B&N hebben een beetje gelijk, ze gebruiken gewoon andere informatie. Onze officiële publicatiedata zijn altijd aan het begin van de maand, terwijl het uitbrengen (wanner de boeken verscheept worden vanuit het magaijn) en de te koop (wanneer de winkels de boeken op de planken moeten hebben) afhangen van de printdata.

Ik hoop dat het helpt.

En dit kwam kortgeleden ook binnen:

Hoi Neil,

Ik hoop dat alles goed met je gaat. Misschien zou je wel willen weten dat The House Called Hadlows volgende maand uitgebracht zal worden en dat we een uittreksel van het eerste hoofdstuk op onze website hebben gezet - er is een link op deze pagina: http://www.fidrabooks.com/forthcoming.html
. Ik weet dat dit een beetje brutaal is, maar we hebben veel nieuwsgierigen over de vloer gehad via jou steun voor de boeken en als je dit in je blog zou kunnen zetten, zou dat fantastisch zijn. En je weet maar nooit - als we genoeg verkopen kan ik misschien het derde ongepubliceerde boek uit Victorias handen te rukken!!

Beste wensen

Vanessa

www.fidrabooks.com

Beschouw het als gepost. (Ik heb over The House Called Hadlows gepraat op http://www.neilgaiman.com/journal/2002/10/i-finished-reading-house-called.asp)

Verschillende mensen hebben geschreven om me op dit attent te maken -- http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/6430489.stm , en de gevolgen voor verschillende internetradio's.

Hallo, meneer Neil Gaiman.
Er zijn enkele geruchten dat je op 17 maart op het 7de Warszawskie Spotkania Komiksowe (wat vertaald kan worden naar Warschau Comics Festival of iets vergelijkbaars) in, ra ra ra, Warschau. Het staat nochtans niet vermeld in de "Where's Neil"-afdeling, maar het is gerapporteerd door sommige Poolse comic book nieuwsportalen. Enige kans dat het waar is? Izydor Ingwar I.

Het is waar - en moet binnenkort op Where's Neil staan -- ik zal daar zijn van 17h00-19h00, denk ik.

Hoi Neil, ik heb je de bibliotheek op de tweede verdieping zien vermelden in verschillende posts. Als iemand die het huis langzaamaan volstouwt met boeken, ben ik altijd geïnteresseerd om bibliotheken, boekenkasten e.d. van andere mensen te zien. Bestaat er een kans dat we een glimp van de nieuwe bibliotheek te zien krijgen? Blu

Goed idee. Ik zal wat foto's nemen wanneer ik wat tijd heb.

the how of blogging

2007-03-12T23:02:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 9 maart 2007, 17h36.

Hoe bloggen

Ik lees Neil Gaiman's blog bijna elke dag, en normaal worden er enkele verschillende onderwerpen aangesneden in ieder blog (waarbij ieder onderwerp gescheiden wordt door een ellipsis). Ik vraag het me af... schrijft Mr. Gaiman zijn bijna-dagelijkse blog in een keer, of laat hij één of ander blog-programma op de achtergrond op en schrijft dan erin wanneer hij denkt dat hij iets gevonden heeft dat de moeite waard is om geschreven te worden? Ik vermoed, in mijn hoofd, dat ik het idee heb dat Neil gedaan het met het schrijven van die dag, en dan schrijft hij zijn blog. Maar soms zijn zijn blogs bijna schizofreen, waarmee ik bedoel dat er (soms) vele verschillende onderwerpen in elk van hen aan bod komen.Dus ik vroeg het me gewoon af. :-) Blijf zo voortdoen met de site!-Paul.

Het hangt ervanaf. Er is geen echt patroon -- soms lat ik de blogpost lopen tot hij lang genoeg lijkt. Soms schrijf ik ze in de ochtend voor het werk start, soms 's nachts op de sofa, en soms, zoals nu, ga ik gewoon op blogger om te postten zodat iedereen die dit leest en me ook e-mails stuurt weet dat gmail tandenknarsend vervelend is op het moment en alle e-mails die naar mijn gmail-adres verstuurd worden, worden teruggestuurd.

Maar dan denk ik "Ik kan niet alleen dat posten. Er zijn veel mensen daarbuiten die geen zak om mijn gmail geven. Ik moet toch nog iets anders posten."

Dus dan zet ik een link naar "Dylan Hears a Who" -- http://www.dylanhearsawho.com/home/htm -- waar je kan luisteren naar wat verrassend genoeg lijkt op een mid-zestiger jaren incarnatie van Bob Dylan die de Dr. Seuss catalogus zingt, en het zal je waarschijnlijk gelukkiger maken.

Cat scans

2007-03-12T19:11:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 8 maart 2007, 18h31.

Catscans

Veel mensen schreven om ons te laten weten dat de mysterieuze Russische alien van gisteren... een gitaarvis was (alhoewel er een gezonde onenigheid was over welk ras).

Hoi Neil,

Ik ben een grote fan van je werk, en ik ben een grote fan van ampersands, dus, toen ik besloot een tatoeage van de laatste te laten zetten, wou ik degene van de paperback edities van "Preludes & Nocturnes" en "Fables & Reflections".Het enige probleem is dat ik niet weet welke lettertype ze zijn. Dus, in plaats van koortsachtig zoeken (wat ik eigenlijk al heb gedaan), besloot ik rechtstreeks naar de bron te gaan. Weet jij welk lettertype het is?

Aangezien ik het niet wist, dacht ik dat Dave McKean het wel zou weten, dus ik vroeg het aan hem, en hij zei,

Het antwoord op de vraag van je blog-lezer over de ampersands:
Welke PB-editie? Aangezien DC 57 versies heeft uitgebracht, weet ik niet welke je bedoelt. Als je de recente SANDMAN LIBRARY edities bedoelt, heb ik een kopie van Fables... en deze lieflijke krullende ampersand staat in MISSIONARY, een lettertype dat beschikbaar is bij Emigre, een design van de briljante Miles Newlyn (als ik het mij goed herinner).Als je het niet over deze editie hebt, dan kan ik je deze ampersand toch aanraden, wan het is de beste.

...

Aangezien de Village Voice het net gelekt heeft en enkelen onder jullie geschreven hebben om er naar te vragen, ja, ik zal een gast zijn op de PEN World Voices Festival aan het einde van April. Ik kan je geen andere details geven nu, maar de nieuwsgierigen zouden naar http://www.pen.org/page.php/prmID/1096 gaan en zich daar aanmelden voor de Festival-mailing list voor meer informatie.

Ik heb net Peter Beagles I See By My Outfit uitgelezen, een boek dat ik wou lezen sinds een Beagle tienerjongen was en van zijn bestaan geleerd had achteraan in A Fine and Private Place, en ik vond het geweldig. Het is het waargebeurde verhaal van een 2 man road trip doorheen Amerika op scooters en het is nu evenveel een reis door de tijd als door ruimte: grappig, hartverwarmend en wijs. Het soort boek waarbij je je een beter persoon voelt omdat je het hebt gelezen.

Readerware (http://www.readerware.com/rwFeat.html) en een cuecatscanner zijn veel te plezant, terwijl boeken naar de nieuwe bibliotheek boven gebracht worden en ingescand of ISBNd of met de hand ingevoerd worden voordat ze op de planken gezet worden. Ik wens vooral dat, gegeven het aantal oude boeken hier, dat iemand aan ISBNs gedacht had voor 1966... En dan wens ik dat de bibliotheek boven driemaal zo groot was, want ik denk niet dat het de bibliotheek in de kelder gaat verlichten, zoals ik gehoopt had.

From Neil the Nine-fingered...

2007-03-11T22:34:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 8 maart 2007, 15h09.

Van Neil de negenvingerige...

Bovenop het feit dat ik vermoed dat ik de enige dokter in de westerse wereld heb die vrolijk huisbezoeken brengt, als hij hoort dat ik me slecht voel, heb ik ook het soort dokter die, wanneer ik hem bel om te vragen of ik naar het spoed moet, zegt "Waarom kom je niet even langs bij mijn praktijk en dan kijk ik of je genaaid moet worden." Dus deed ik dat, en ik had geen draadjes nodig, alleen een superlijm plakker op een vinger die te dicht had kennisgemaakt met een keukenmes.

Dus in plaats van iets interresants te posten, ga ik iets posten dat niet veel typwerk nodig heeft:

Russische vissers vangen een piepende alien en eten het op... http://english.pravda.ru/science/mysteries/07-02-2007/87167-alien_monster-0

small poetry ponder

2007-03-11T22:29:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 7 maart 2007, 15h01.

kleine poëziemijmering

Een vreemd moment van dingen die op elkaar kaatsen: deze morgen las ik dit New York Times artikel over de genetische bouw van het Verenigd Koninkrijk en Iersland en dacht, Natuurlijk, dat wist ik al... waarom weet ik dat? en toen glimlachte ik, omdat ik me realiseerde dat ik me een Kipling gedicht herinnerde dat ongeveer hetzelfde tegen me zei als het artikel, alleen zei het dat als poëzie en als verhaal.

Het Kipling-gedicht, The Land, staat op http://whitewolf.newcastle.edu.au/words/authors/K/KiplingRudyard/verse/p3/land.html.

"I am the emperor, and I want dumplings"

2007-03-11T22:08:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 6 maart 2007, 20h12.

“Ik ben de keizer en ik wil knoedels”

Lorenzo di Bonaventure, producer extraordinaire, is op http://www.moviesonline.ca/movienews_11409.html geïnterviewd over Transformers en ze hebben hem ook naar Stardust gevraagd. Zijn antwoorden zijn informatief en interessant,

Q: Ik zou graag naar Stardust vragen, als u het niet erg vindt?

Lorenzo di Bonaventura: Ok, goed.

Q: Ik heb gehoord dat ze een test-screening hadden in Pasadena en dat het heel erg hoge testscores had.

Lorenzo di Bonaventura: Dat is zo, en ik was er eigenlijk door verrast.

Q: Hoe is dat eigenlijk aan het vorderen?

Lorenzo di Bonaventura: Heel erg goed. Het is vreemd om het te zeggen. Ik denk niet dat iedereen de film graag gaat zien, omdat het niet echt een film is die gemaakt is om dat te doen, en toch toen we het testten, vond iedereen het geweldig dus was ik erg verrast. I’m not sure it’s for us.’ Het was een film waarvan ik verwachtte dat het grootste deel van het publiek zei ‘wel, dat is een beetje vergezocht. Ik ben niet zeker of het iets voor ons is.’ En wat er gebeurde was dat we de romance zo spectaculair goed hebben aangebracht – Matthew (Vaughn) heeft het zo goed gedaan- dat het een deel van het publiek meevoerde dat ik niet verwachtte.

Q: Ik heb een anecdote gehoord dat er verband mee houdt: de studio wou het niet sprookje noemen zoals bij the Princess Bride maar Matthew Vaughn wou het wel zo noemen, maar het wordt afgeraden.

Lorenzo di Bonaventura: Dat is niet waar. We hebben allemaal dezelfde angst om het word sprookje te gebruiken… Het is interessant. We zijn dit te weten gekomen via de focusgroepen. We vroegen ze om de film te omschrijven en dan gaven ze ons een beschrijving en dan zeiden we tegen hen, ‘Wat denken jullie als we het omschrijven als een sprookje?,’ zeiden ze ‘NEEEEE!’ en we zeiden dan ‘Whoa! Ok, ok! We zullen het niet zo noemen!’ Het was echt interessant. Omdat geen film is die in een simpel genre past – het is een avonturenfiom, een romance, fantasy, Neil Gaimans bizarre wereldvisie – het gaat nog moeilijk voor ons worden om een manier te vinden om dit ding te benoemen, dus we hebben jullie hulp echt nodig. (Lacht) Het is waar. We gaan een film zijn die zich op de kritiek richt.

Ik ken Lorenzo nu al een tiental jaar, sinds hij Warner Brothers runde, en hij is een wijze man. Maar ik denk dat ik mijn wereldvisie normaler vind dan hij doet.

...

Hoi Neil.

Dit is geen vraag, maar wat informatie: vrijdagavond bij het avondeten vertelde de moeder van mijn vriend ons dat een man in Wal-Mart haar verteld had dat de Russen onze bijentechnologie stelen, wat aanleiding zou gegeven tot het verdwijnen van de bijen (zie het artikel in je journal van 3/5/07). Hij leek erg zeker van zijn stuk, dus ik dacht dat ik de waarschuwing maar zou doorvertellen voor het geval dat. Kijk uit voor al die nieuwe bijen in jouw tuin.

Hoogachtend, Stephanie H.

Het zou kunnen dat de Russen onze bijen stelen met transportstralen, denk ik. (“Het doel-coördinaten van het bijennest zijn geconfirmeerd, tovarisch.” “Goed. Breng ze binnen.”) God weet dat we nooit iets leren als we niet luisteren naar moeders van vrienden die ons vertellen wat mannen in Wal-Mart zeggen.

Mijn eigen theorie over de verdwijnende bijen is dat een of andere schrandere bij in elke van de lege bijennesten zei “Kijk, waarom eten we dit afschuwelijk maïssiroop ding van containertanks als we het hele jaar doorbrachten met lekker honing maken? Waarom worden we door het hele land gereden op de rug van vrachtwagens? Waarom laten we dit gebeuren? We zijn bijen, in’s hemelsnaam. We kunnen vliegen. Laten we ergens anders naartoe gaan.” En toen zei de rest van de bijen “Ze heeft wel gelijk,” en gingen ze ergens anders naartoe.

Is er een plan om een volledige versie van Neverwhere te doen? Je verhalen zijn altijd het beste wanneer ze hardop voorgelezen worden, ze lenen zich tot geweldig verhalen vertellen. Ik heb de meeste van je boeken minstens één keer gelezen en kortgeleden naar Anansi Boys en Stardust geluisterd. Ik voelde me weer als een kind, vertellen en luisteren rond het kampvuur met mijn vrienden in de tijd dat hardop lezen de mode was.

Dank je voor je goede werk. ~ChadYup.

Ik heb het al opgenomen. Het bestaan van een extreme korte versie van Neverwhere met het einde met gaten heeft me altijd geërgerd, ondanks de Brian Eno muziek en de echte goede Gary Bakewell die voorleest, maar de licentie is nu vervallen en ik ben blij dat ik kan zeggen dat het van de wereld zal verdwijnen. De nieuwe versie zal eind dit jaar op de markt komen, waarschijnlijk in de herfst. Ik heb het eigenlijk opgenomen van de “voorkeurtekst van de auteur”, dus is het de langste versie van de tekst. Ik nam het luisterboek heel graag op en deed graag alle stemmetjes en ik herinnerde me hoeveel ik van al die mensen hield en wou The Seven Sisters helemaal opnieuw schrijven.

Absolute Mondays

2007-03-11T12:57:00.000+01:00

Van Neil, maandag 5 maart 2007, 17h23.

Absolute Maandagen

Vandaag heb ik doorgebracht met het doen van Absolute stuff. Voor de Absolute Stardust (wat technisch gezien geen Absolute Stardust is maar een uit de kluiten gewassen hardback Stardust met extra’s erin) heb ik al het extra materiaal nagelezen, een postscript aan het herprinten van het originele “testdocument” aan uitgevers van 1993 toegevoegd (dacht ik echt dat Croup en Vandemar in Stardust thuishoorden?), en voor het volgende volume van Absolute Sandman hebben we dozijnen van kleine comics, die ik over de jaren heen voor Sandman getekend had, terug opgegraven, een nog niet geopende First Sandman Beeldje (#1 van 1800) gevonden zodat we het konden fotograferen voor het boek (wat ook het kortverhaal op de achterkant van de doos zal bevatten) en we hebben zelfs fotokopies gevonden van de eerste 8 pagina’s van Sandman 23, wat waarschijnlijk het script zal zijn dat in het boek gepubliceerd wordt.

Ook zijn mysterieuze dozen met dingen die te maken hebben met het houden van bijen gearriveerd. Ik heb altijd bijen in de tuin willen houden, en blijkbaar wou birdchick altijd al een imker zijn, maar ze dacht dat het niet zou lukken, want ze zou de bijen in een appartement in Minneapolis moeten houden, en haar konijn zou toch weigeren, dus zijn we overeengekomen om onze krachten te bundelen: zij mag de bijen in mijn tuin houden, ik mag helpen en al onze vrienden en geliefden mogen nerveus hun afstand houden en honing eten. Wat kan er dan nog misgaan? Zo kunnen we het verdwijnen van de bijen in Amerika een halt toeroepen.

Ik heb net gehoord dat er een beperkte oplage zal zijn van M is for Magic, de verhalenbundel voor jonge lezers van Subterrenean Press. De exemplaren in de boekenwinkels zijn geïllustreerd zijn door Teddy Kristiansen. De Subterranean editie zal geïllustreerd zijn door Gahan Wilson: duizend genummerde exemplaren en 26 geletterde exemplaren – de details staan op http://subterraneanpress.com/index.php/2007/03/05/announcing-m-is-for-magic-by-neil-gaiman/

...

Hoi Neil, een willekeurig vraag. Woont Lorraine eigenlijk daar? Het lijkt erop dat ze er de hele tijd is.

Nee, ze heeft haar eigen huis, en ze gaat daar naartoe in de namiddag wanneer haar werk gedaan is en tijdens de weekends. Het is een heel leuk huis, gevuld met schilderijen, dode dingen en zelfs een klein Hallowe’en dorpje. (Aangezien Lorraine in LA was tijdens de Hallowe’en week van vorig jaar, mocht ik naar haar huis gaan om snoepjes aan de kinderen uit te delen – omdat niemand ooit naar mijn huis komt met Hallowe’en, waarschijnlijk omdat het te ver weg is of te spookachtig of zoiets – en de kinderen keken allemaal rond toen ze door de deur kwamen en waren onder de indruk dat er iemand echt moeite gedaan had voor Hallowe’en en ik had de moed niet om ze te vertellen dat Lorraines huis er zo ook de rest van het jaar uitzag.)

Lorraine zal er nochtans niet zijn volgende zondagavond, 11 maart. Dit is omdat Hera van Nieuw-Zeeland komt en ze samen zullen optreden in Stillwater, MN. (Details op http://lorraineamalena.blogspot.com/2007/03/hera-and-fabulous-lorraine.html) Lorraine heeft veel Hera-liedjes ingestudeerd ter voorbereiding. Lorraine zegt dat ik er werk van moet maken om het optreden te promoten via deze blog, omdat dan heel Minneapolis zal komen opdagen om hen te zien.

Dit is een foto van Hera. Lorraine is er van overtuigd dat als ik het post, het optreden helemaal uitverkocht zal zijn. Als je in dit deel van de wereld bent, moet je gaan. Uiteindelijk is het Zondagavond in de Winter in Minnesota; is er misschien iets anders dat je gaat doen?

Ik herinner me dat een tijdje geleden je hebt vermeld dat je dochters gefascineerd waren door een website waar foto’s van modellen en sterren bijgewerkt waren, vaak in grote mate. Hier is een softwarepakket voor particulieren dat hetzelfde doet. Het is op Boing Boing geweest, dus honderden fans hebben je deze link waarschijnlijk al gestuurd, maar hier is ie moest je het in toch nog niet gezien hebben. http://www.portraitprofessional.com/

Maar, dat is afschuwelijk. Ik bedoel, ik keek naar hun galerij, en het lijkt erop dat de software foto’s van mensen in foto’s van zielloze androïdes verandert en ze zijn er trots op. Al hun voorheens hebben interessante menselijke gezichten. Hun erna’s zien er gewoon verkeerd uit.

...

Veel en nog meer e-mails komen iedere dag binnen van mensen met lijstjes vragen voor mij om te beantwoorden voor hun papers, tijdschriften of websites – normaal vijf vragen om de een of andere redden. Ik leg uit waarom ik ze niet beantwoord hier http://www.neilgaiman.com/journal/2003/08/fair-and-balanced-well-fair-anyway.asp en hier http://www.neilgaiman.com/journal/2006/06/hmg.html, en het is nog altijd waar. denk dat het waarschijnlijk tijd is om de FAQ-regel aan te passen die uitlegt waarom ik geen huiswerk maak voor mensen, maar helaas, ik beantwoord ook gen lijsten van interviewvragen. Ik zou ze wel beantwoorden als mensen er bij zouden vermelden wanneer de vragen beantwoord moeten zijn, let wel.

Was het vak Engels op secundaire school behulpzaam voor je als schrijver, of waren ze tijdverlies? Bedankt, Amy

Waarschijnlijk meer behulpzaam dan tijdverlies. Ik herinner me dat ik ze plezant vond, voor het grootste deel, alhoewel ik soms vermoed dat, als ik zelf Thomas Hardy had ontdekt als ik er klaar voor was, ik zijn werk echt geapprecieerd zou kunnen hebben, en in plaats daarvan vond ik Engels een soort van Thomas Hardy aversietherapie. Om eerlijk te zijn realiseerde ik me toen ik schrijver werd dat een heleboel dingen die ik nutteloos vond op school nu erg belangrijk waren, en ik moest mezelf hopen geschiedenis en aardrijkskunde en wetenschappen aanleren waar ik geen oren naar had gehad, en wat nu plots heel interessante onderwerpen werden omdat ik er een nut voor had gevonden. Voor schrijven en Engels had ik altijd een nut en enkele redelijk goede leerkrachten, dus waren ze nooit saai.

No longer the blog without giraffes

2007-03-08T12:25:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 3 maart 2007, 12h12.

Niet langer de blog zonder giraffen.

Vandaag is de sneeuw gestopt met vallen, de zon kwam uit en het is bijna verblindenden. Een postkaart-foto-dag. Ik heb een andere foto vanuit de logeerkamer genomen (het was Holly’s slaapkamer, maar ze gaat voortaan slapen in de bibliotheek boven als ze hier is, zo gauw die af is) gewoon om met de foto van gisteren te vergelijken, om het zonlicht en de nog-meer-sneeuw van het geheel te tonen...

Dus ik volg deze short story-cursus dit semester; well, het is eigenlijk bijna gedaan. Hoe dan ook, het commentaar van mijn leerkracht aan de hele klas was dat onze uiteindelijke versies “toch nog heel wat werk nodig hadden.” Ze benadrukte hoe Annie Proulx, de schrijster van het verhaal “Brokeback Mountain,” het verhaal zestig keer herzag voordat ze er eindelijk mee klaar was.

Om in die stijl verder gaan, ten eerste, wat is jou revisie-record? En ten tweede, wat is jouw opinie over de hoeveelheid revisie die nodig is? -Malinda

Ik denk dat Murder Mysteries ongeveer twaalf revisies van de basistekst heeft doorgemaakt, wat verreweg het meeste is dat ik ooit heb gedaan, maar een groot deel daarvan kwam omdat ik de moordmysteries in kwestie wou laten werken en voldoening wou laten schenken, omdat ik wou dat alle hints daar zouden zijn voor de lezer, en ik ben geen detective-schrijver van nature.

De meeste kortverhalen gaan door een paar verschrijvingen en een polijst-versie – ik schrijf de eerste versie, dan (als het niet was getypt) typ ik het uit, en dan stuur ik het naar vrienden om uit te vinden wat niet werkt, of wat hun in de war bracht. (Ik mis Mike Ford. Hij was de scherpzinnigste van allemaal – en heeft me verschillende keren gered zodat ik niet voor schut stond.) And dan, als het gaat, leg ik het weg voor een of twee weken. Kijk ik er niet naar. Probeer ik het te vergeten. Dan neem ik het terug vast en lees ik het alsof ik het nog nooit gezien heb en niets met de creatie te maken had. Dingen die niet werken worden plots erg duidelijk. Dan werk ik het nog een beetje af en speel mogelijk nog een beetje ermee – het staat op de computer: alles is kneedbaar tot het geprint is. Ik probeer het hardop te lezen de volgende keer dat ik een voorleessessie heb, om erover uit te vissen wat ik kan, inclusief de plekken waar ik iets schreef wat ik niet bedoelde en ik herstel wat ik vind. En dan ga ik naar het volgende.

Persoonlijk denk ik dat je meer leert van dingen af te werken, van ze gedrukt te zijn, ineen te krimpen en dan uit te zoeken wat je verkeerd hebt gedaan, dan je ooit zou kunnen van eeuwig hetzelfde te herschrijven. Maar dat ben ik, en ik kwam van comics, waar ik simpelweg niet de vrijheid had om een verhaal te herschrijven tot ik er tevreden over was, omdat het de volgende maand uitgebracht moest worden. Ooit vond ik een Sandman-verhaal zo slecht tijdens het proeflezen dat ik vroeg of het niet eruitgelaten en begraven kon worden en kreeg nee als antwoord, het kan niet, wat er voor zorgde dat de wereld het Emperor Norton-verhaal, “Three Septembers and a January”, kon lezen, alhoewel ik nu niet meer weet waarom ik toen dacht dat het een slecht verhaal was, en ik blij ben dat Tom Peyer mijn kreten genegeerd had.

Toen ik jonger was, gaven mensen me onafgewerkte dingen om te lezen en had ik veel commentaar. Ten minste een keer realiseerde ik me dat ik een kuiken-boek had vermoord voor iemand door erop te wijzen dat er een abrupte shift in benadering was op het moment dat het boek nog niet eens bestond. Tegenwoordig liggen mijn commentaren eerder in de lijn van “Dat is echt interessant. Wat gebeurd er nu? Waar is de rest?”

Hoi Neil. Ik was net aan het browsen naast een collega van mij, toen hij naar mijn computer keek en vroeg, “Meer vreemde dingen over giraffen?”, aangezien ik voorheen op een maandelijkse giraffenhaters website (giraffobia.com) zat. Ik zei, “Nee, maar er is waarschijnlijk iets over giraffen hier.” Kan je je voorstellen hoe verrast ik was toen de site-zoekopdracht geen hits voor zowel ‘giraffe’ als ‘giraffes’ opleverde. Ik voel dat dit een vergissing is die rechtgezet moet worden, als is het maar alleen door dit verzoek te posten.
Hoogachtend, Jeff

Beschouw het als rechtgezet.

Hoi Neil,

Ik las je FAQ en ja, ik ben weer een van de filmstudenten die een korte film willen maken over een van je verhalen, ofwel “Chivalry” of “We Can Get Them for You Wholesale” van de roman “Smoke and Mirrors”.

In de FAQ staat dat je geen rechten op alles, behalve “Mr. Punch” en “Stardust”. Houdt dat ik dat ik naar de uitgever moet stappen om toestemmin te vragen om het te maken, en indien het zo is, is dat dan Avon Books of Headline Book Publishing? Of zijn ze dezelfde?

Het spijt me als je het beu bent dat mensen je deze vragen stellen. En als ik vanwege veel geluk en goede kans toestemming krijg om het te maken, vind je dat dan erg?
Veel liefs, Jen.

Eigenlijk wat er in de FAQ staat (wat zijn eigen problemen heeft, helaas, merkte ik net toen ik ernaar kee, en het moet echt eens herzien worden) is vooral in respons tot het bewerken van Sandman.

Nee, ik heb geen controler over de rechten van alles wat ik deed voor DC Comics – Sandman, Hellblazer, of iets anders (behalve Mr Punch en Stardust). Dat doet DC Comcis.

Als je probeert om de rechten te krijgen om een studentenfilm te maken, zullen ze nee zeggen. Dit is omdat die rechten al verwikkeld zijn in andere dingen, en DC Comics niet langer de rechten heeft om daarin toe te stemmen, niet omdat ze gemeen zijn.

Ik ben niet zeker hoe je daaruit afleidde dat ik geen enkele rechten bezat op mijn kortverhalen of romans. Ik heb ze wel degelijk, maak je geen zorgen. Ik doelde op dingen gepubliceerd door DC Comics – Sandman, Black Orchid, de kortverhalen. Als je de rechten van iets dergelijks wil, dan moet je met DC praten.

Mijn agenten kunnen je geen toestemming geven om een film te maken van “Chivalry” omdat Miramax ze een paar jaar geleden gekocht heeft (ik denk dat het iets is wat Harvey Weinstein met zich meegenomen is toen hij vertrok). Maar afgezien daarvan moet je gewoon mijn agenten contacteren.

Wat films van studenten betreft voor We Can Get The For You Wholesale, je zou http://www.neilgaiman.com/journal/2002/09/just-watched-lovely-we-can-get-them.asp moeten lezen en dan (nog belangrijker, voor alle Films Van Studenten inclusief die)
http://www.neilgaiman.com/journal/2005/05/beagles-girls-movies.asp lezen, wat uitlegt waarom we redelijk streng zijn door er zeker van te zijn dat de vrije rechten voor films van studenten zo blijven.
...

Ik was nooit echt een grote fan van mijn Duitse boekcovers tot nu toe – je kan er enkelen zien op http://www.neilgaiman.de/buecher/index.html -- maar ik was zeer opgetogen toen ik de Heyne Anansi Boys-cover zag...
...

En tenslotte, nu spelend: Barbare Kooyman’s Undercover. Ik vond Timbuk 3 geweldig – een van de beste concerten waar ik ooit naartoe ging was een piepklein Timbuk 3-concert in een kelder onder een straatovergang in Westbourne Grove – en hier maakt Barbara K, die de helft van de 3 was voor ze uit elkaar gingen, akoestische covers van tien van hun beste liederen een decennium later, den voordele van Public Radio. Het is geweldig. Ik heb erover gehoord toen iemand me een link stuurde naar http://www.austinchronicle.com/gyrobase/Issue/story?oid=oid%3A449447.
Je kan naar een track luistere en meer te weten komen op
http://sparrowswheel.org/ en het kopen op http://texamericana.org/store/cds/Undercover/

Ik had alleen graag gehad dat ze “Standard White Jesus” ook gecoverd had...

In which your correspondent admits to not knowing very much at all

2007-03-06T22:46:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 2 maart 2007, 16h45.

Waarin uw correspondent toegeeft dat hij niet al te veel weet

Mensen van het Verenigd Koninkrijk schrijven al jaren om te vragen wanneer er een Regio 2 versie van Neverwhere uitgebracht wordt, en ik heb erop gewesen dat de US versie een Regio Nul versie is, dus ze kunnen gewoon die kopen.

Kortgeleden kreeg ik een vraag over de FAQ-regel over de BBC heruitgave van Neverwhere op DVD, en of er nieuwe en coole dingen op zouden staan. Aangezien dat het eerste was dat ik erover hoorde, vroeg ik het aan Lenny Henry. Het was het eerste wat hij erover hoorde. Ik checkte het op Amazon.co.uk en het komt uit aan het einde van april. Ik was eigenlijk aan het hopen dat als de BBC het ooit zou uitgeven we extra materiaal er terug in konden stoppen, een paar dingen konden veranderen die me nog altijd tegensteken, een commentaarspoor ervoor konden maken met enkele acteurs en de producer, die meer was dan mezelf in een kamer acht jaar nadat ik het voor het laatst gezien had, een beetje hopeloos ratelend...

... maar aangezien het binnen zeven weken uitgebracht wordt, denk ik dat al die dingen nu hopeloze dromen zijn. (Ik ben niet eens zeker of het mijn commentaarspoor zal zijn van de US DVD of helemaal niets.)

Hoe dan ook het zal in de UK uitgebracht worden, legaal. Hier is de cover die op Amazon staat – ik weet niet of het een echte cover is of een voorlopige.

[Edit om toe te voegen, ik dacht dat ik hier best ook een Neverwhere DVD cover kon posten die ik echt goed vind. Interessant genoeg, gebruikt het soms dezelfde beelden. Het is de Japanse cover, en het is een beetje klein:]

Gene wolves

2007-03-06T21:29:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 2 maart 2007, 13h37.

Gene wolven

KIJK NAAR Gene: een aangename glimlach (die ze naar hem genoemd hebben [ in het Engels ‘genial’], de sprankel van een aardmannetje in zijn ogen, een geruststellende snor. Luister naar dat lachje. Blijf op je hoede. Hij heeft alle kaarten in hand: hij heeft vijf azen in de hand en nog meer in zijn mouw.

Ooit las ik hem het relaas van een verbijsterende moord, die negentig jaar geleden werd gepleegd voor. “Oh,” zei hij, “wel, dat is duidelijk,” en ging verder door voor de vuist een simpele en plausibel verklaring uit de mouw te schudden voor zowel de moord als d aanwijzingen waar de politie geen verklaring voor had. Hij heeft de hersenen van een ingenieur dat dingen uit elkaar haalt om te zien hoe ze werken en ze dan terug in elkaar te steken...

Mijn essay over Hoe Gene Wolfe Lezen (waarvan dit de eerste twee alinea’s waren) staat op de F&SF website. En ook Michael Swanwicks essay. En ook Michael Andre-Driussis. Ik raad je aan om het tijdschrift in kwestie te kopen, natuurlijk. Ondertussen kreeg ik een proefversie van het volgende boek van Gene, getiteld, denk ik, Pirate Freedom. (Gene Wolfe en Piraten. Twee smaken die goed samen gaan.)

(Het waren de lucifers op de grond, bij de treinsporen, waarnaar Gene verwees, in de oude krantenknipsel moordzaak, die de zaak oplosten; maar natuurlijk was de landloper toen al negentig jaar dood...)

Hier is de kaft van A Walking Tour of the Shambles, die ik post omdat het een Gahan Wilson karikatuur van mij en Gene erop heeft staan. Gene is degene met de snor. Ik ben degene die er bezorgd uitziet.

but the snow's all road and the road's all snow...

2007-03-05T15:08:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 2 maart 2007, 10h26.

maar de sneeuw is helemaal straat en de straat is helemaal sneeuw...

Deze morgen is nog sneeuwachtiger dan gisteren – grote witte kussende sneeuwvlokken vallen voortdurend. Ik probeerde een paar foto’s te maken en ontdekt dat mijn digitale camera problemen heeft met het tonen van vallende sneeuw. Maddy heeft een sneeuwdag. Holly kwam naar huis voor een paar dagen om aan haar thesis te werken, en ging eigenlijk naar mijn schrijvershutje gaan voor een paar dagen, maar moest in plaats daarvan hier werken, wat haar helemaal niet lijkt te deren. We zijn nog altijd onder dezelfde Winterstormwaarschuwing die we al 48 uur hebben, maar er is genoeg eten.

Ik ben er echt heel veel van aan het genieten – we hebben geen sneeuw zoals dit gehad dit jaar. Ik denk dat we het al een paar jaar niet gehad hebben. En de wetenschap dat het maart is, en dat de sneeuw dus niet meer hier zal zijn voor 3 of vier maanden, en dat we waarschijnlijk ook over de strenge negatieve slechte temperaturen zijn, is ook opvrolijkend en bemoedigend.

Dit is het zicht uit het raam van de logeerkamer.

The view from here

2007-03-04T23:49:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 1 maart 2007, 21h37.

Het zicht vanaf hier

Vooral sneeuw.

Edit: Gisteravond gaf Blogger me alleen foutmeldingen. Picassa proberen maakte alles erger. Maar ik bleef proberen, en zette uiteindelijk een Webalbum op en ging naar bed. Maar nu werkt het. Zo dit is hoe de wereld er gisteravond uitzag...

More Mysteries of the Oracle

2007-03-04T23:35:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 1 maart 2007, 19h33.

Meer Mysteries van het Orakel

Het blijft sneeuwen. Het is een luie soort winterstorm, maar ik heb het pad een half dozijn keer geruimd deze namiddag. Rijden was beangstigend, school was afgelast. Ik heb een paar foto’s gemaakt van het zicht vanuit de achterdeur, maar Blogger is slechtgezind en wil ze niet uploaden.

Zoals velen onder jullie hebben gezien, het Orakel (op http://www.neilgaiman.com/journal/8ball/) is op mysterieuze wijze van uitzicht veranderd. De originele shamaan en wildharige mij met tulband zal iedere februari terugkomen, en misschien op speciale gelegenheden, zoals mijn verjaardag. Andere dingen zullen verschijnen in de 8-ball, hoop ik, aangepast aan het seizoen (zullen er pompoenen zijn in Oktober? Kleine Interessante Schedels op Natioinale Kleine Interessante Schedeldag? Sneeuw met Kerst? Alleen de webelf weet het zeker). (De huidige 8-ball vertoonte een http://slaughterhousestudios.blogspot.com/ Lisa Snellings creatie.)

Hoi Neil,
Ik heb net “Fragile Things” helemaal beluisterd. Heb je enige verdere plannen voor Mr. Smith en Mr. Alice? Ze zijn twee van de meest plezante (ja, ik voel me schuldig omdat ik dat zeg) personages die ik in een lange tijd ontmoet heb. Ik hoop dat deze vraag niet al tig keer gesteld is, maar ik durf erom te wedden dat het wel zo is.
Dank je,
Brian Ford

Ik verwacht zeker ze terug te zien, ja. Als ik meer verhaaltjes schrijf over wat er met Shadow in de UK gebeurd, zal Mr. Smith in de achtergrond daarvan zijn. Maar er is op zijn minst een verhaal met beide erin, en ik wil die echt schrijven, want ik weet waar het over gaat.

Ik zou hier al vermeld moeten hebben dat FRAGILE THINGS genomineerd werd voor een Audie Award (gegeven voor luisterboeken), als beste korte fictie collectie. Wat me erg gelukkig maakte, alhoewel een beetje onwennig want Stardust was het luisterboek dat ik dit jaar gemaakt had en waar ik erg tevreden over was. Maar Fragile Things liet me een paar accenten uitproberen, en er is een groter gamma van, ehm, dingen erin.

(http://www.neilgaiman.com/works/audio/stardust is de Stardust-pagina, voor de nieuwsgieringen – je kan daar de eerste tien minuten of zo van het eerste hoofdstuk beluisteren. Ik zie nog geen audiopagina voor Fragile Things op neilgaiman.com op het moment, maar ik zal het vermelden als het verschijnt.)

Het maakt niet uit hoeveel of hoe hard ik mijn computer schud, het orakel-bericht is ‘je moet het schudden’. Moet ik dat als mijn orakelbericht nemen op dit moment?
ellen schinderman

Ik veronderstel dat je kan proberen om op de orakelbal te klikken en het zeer snel heen en weer sleept, in plaats van je --

Nee. Schrap dat.

Eigenlijk hou ik veel van het idee van je computer schudden. Hou vol. Misschien zal iets uiteindelijk wel gebeuren...

beste neil: Mijn moeder en ik zijn grote fans van jou! Jouw blogs is het enige wat mijn moeder me laat lezen, maar die fangirls zagen er echt eng uit!!!!!!! En het was geen goede foto van jou, sorry, maar moet een meisje alleen in zwart gekleed zijn en niet glimlachen om jouw aandacht te krijgen? Ik hou echt van je !!!!!!! xxxPat

Dank je, Pat. Ik heb net gecheckt bij mijn dochters (die beiden op dezelfde sofa zitten als ik, beide met hun computers), en Maddy zegt dat ze vooral blauw draag, en Holly zeg dat ze vooral groen en bruin draagt, en ze lachen allebei erg veel, en ze hebben mijn aandacht wanneer ze die maar willen...

Beste Heer,

Laten we zeggen dat ik een naam heb die niet meteen slecht is, maar niet echt geschikt is voor drukwerk. Het is redelijk mompelig, en ziet er niet echt juist uit, ongeacht hoe ik het gerangschikt heb.

Alhoewel ik vrij zeker ben dat je geen pseudoniem gebruikt, vroeg ik me af of je iets afwist van het gebruik?

Tot de volgende,
Welke Mij Ik dan Ook Mag Zijn

Er is niets mis met pseudoniemen en er zijn honderden redenen om te beslissen eentje te gebruiken.

Kies een naam die je goed vindt, vermijd ondertussen namen zoals Stephen King of Charles Dickens, en zet het op je manuscript. Laten we zeggen dat je “Gerry Musgrave” kiest (wat ik denk dat mijn naam was toen ik films recenseerde voor Penthouse, aangezien ik al films recenseerde in andere tijdschriften.) Je typt gewoon “Gerry Musgrave” op je titelblad, en dan stuur je er een brief bij om de uitgever de naam te vertellen die je op de cheques wil zien. Het is zo gemakkelijk.

Kort en Krachtig:
Weet je wanneer de andere volumes van Absolute Sandman gepubliceerd worden? Ik kan nergens info vinden.

De volgende zal in oktober 2007 uitkomen. De derde en vierde zouden, hoop ik, in 2008 uitkomen.

the last last word

2007-03-04T14:05:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 28 februari 2007, 18h24.

het laatste laatste woord

Ik dacht dat de laatste brief over bibliotheken, censuur en dergelijke de laatste was die ik hier ging posten, en dat het onderwerp afgehandeld was. Ik had het bij het verkeerde eind. Ik denk dat het de moeite waard is om dit hier te posten, alhoewel het lang is, het is echt de moeite om te lezen. Helemaal tot het einde. Beloofd.

Beste Neil,

Het spijt me dat ik deze e-mail, ongetwijfeld alleen om mezelf een plezier te doen, maar ik ga het toch doen... Ik vergeef het je als je het helemaal gehad hebt met dit onderwerp en het staat je dan ook geheel vrij om verder te lezen. :0)

Dat gezegd...

Ik heb wat directe ervaring in omgaan met de maalstroom die een bibliotheeksysteem kan omgeven als het het doel wordt van een groep “bezorgde burgers” die de kinderen tegen boeken, het internet, ideeën en informatie in het algemeen willen beschermen.

Een decennium geleden had mijn bibliotheeksysteem boeken op de planken met ophefmakende titels als It’s Perfectly Normal: Changing Bodies, Growing Up, Sex and Sexual Health, Heather has two Mommies, and verschillende titels over hekserij en dergelijke gevaarlijke thema’s. Verschillende “bezorgde burgers” leenden de boeken en brachten ze niet terug – zodat ze het kind van een ander konden beschermen van besmetting door de boeken.

Op hetzelfde moment introduceerden we (redelijk naïef) het internet in onze bibliotheken, omdat we dachten dat het Een Goed Iets was. We deden het, net toen we een werkingsbelasting probeerden door te krijgen. De groep keerden zijn aandacht van de boeken naar het Internet en ons zogenaamd slijten van porno aan de kinderen – alhoewel ze de boeken niet vergaten.

En toen brak de hel los. Onze plaatselijke groep van bezorgde burgers sloot zich aan bij de grotere Christian Coalition en maakte er hun levenswerk van om onze werkingsbelasting tegen te houden – wat ons bibliotheek kreupel zou kunnen maken. Met de hulp van de Coalition waren ze plots ongelooflijk georganiseerd.

Op een dag wandelde ik uit het hoofdfiliaal om verschillende busjes mensen met protestborden te zien, die recht op ons gebouw afkwamen. Er waren veel kinderen bij de groep en sommigen van hen kregen protestborden en werden de straat op gestuurd om automobilisten te overtuigen met slogans als “Toeter als je Bibliotheekporno haat” en “Onveilig voor Kinderen”. De andere protesterende ouders stuurden hun kinderen naar de kinderafdeling van onze bibliotheek zodat wij de komende uren op ze konden babysitten – terwijl hun ouders probeerden om de gemeenschap tegen ons op te zetten. (De ironie ontging ons niet.)

Geheel onvoorbereid, begon ons bibliotheeksysteem snel overeind te krabbelen om de situatie in de hand te krijgen. (Het net was heel nieuw voor ons en velen van ons konden er niet zo goed mee omgaan als we zouden moeten.) We vormden een intern Internet Safety Task Force (te laat, ja) om uit te vissen wat wij, als een systeem, juist zouden moeten doen.

Een man in de groep belde het lokale televisiestation op en daagde op in ons hoofdfiliaal en begon kinderen in de bibliotheek te vragen over al de porno die ze op onze computers vonden en vroeg them of ze hem konden toen hoe ze dat konden vinden. Toen het personeel hem vertelde dat hij het niet aan de kinderen kon vragen, ging hij zelf op zoek naar porno voor de camera’s (en kinderen) – hij ging naar een lijst van website-adressen die, zoals het toeval wou hebben, hij van buiten kende. De groep werd gevraagd om weg te gaan, aangezien ze de orde verstoorden.

De volgende week speelde het regelmatig op het televisienieuws met de gebruikelijke sluwe hoofdingen waarmee het plaatselijke nieuws zoveel plezier had.

Dezelfde man verscheen aan de ingang van ons personeelsgebouw en deelde kopies van porno die hij van het net gehaald had (bij zijn thuis, niet bij ons) om het personeel te ertoe aan te zetten om het ontslag te geven “als ze goede christenen waren”. Hij creëerde een website en een nieuwsbrief gewijd aan het “omverwerpen van de bibliotheek van pornografen”.

Protestanten verschenen aan onze boekmobiel-locaties, onze andere bibliotheekfilialen, onze Raad van Bestuur vergaderingen, etc. We moesten een publiek debat opzetten dat verschillende honderden mensen trok, waar we de bezorgde burgers toelieten en een forum om hun grieven mee te delen aanboden en probeerde onze positie uit te leggen. (We hadden er toen al eentje geformuleerd.)

Onze verkiezingsborden in de tuin verdwenen en werden vervangen door “Geen Bibliotheekporno”-borden.

We printten veel informatiebrochures betreffende onze principes van internettoegang (we creëerden een kinderwebsite voor enkele computers die altijd bij Yahooligans kwamen, we filterden een paar computers – maar we lieten het aan de klant om te beslissen of hij of zij (en zelfs de kinderen) die computer wilde gebruiken, we bedachten een goede principe voor het gebruik van publieke computers (ja, we besloten om “porno” niet toe te laten via de bibliotheekcomputers – we verboden tepels en kruis – ja het waren vreemde vergaderingen om bij te wonen voor bibliothecarissens), we moedigden de ouders aan om MET hun kinderen naar de bibliotheek te komen in plaats van ze gewoon af te zetten, we hielden internet safety training session voor klanten van alle leeftijden, we praatten en praatten en praatten met onze klanten. En, veel mensen “hadden het door”.

Maar sommigen niet... verschillende van onze personeelsleden hadden misselijk makende ervaring om religieuze diensten bij te wonen, terwijl de priester of pastoor de bibliotheek veroordeelde met al het bibliotheekpersoneel omdat ze de “kinderen niet beschermden” en vertelde de parochie om “ze een boodschap te sturen en niet voor de bibliotheekbelasting te stemmen”.

Anderen zaten weer in tandartsstoelen met opengepropte mond of bij de dokter in papieren jurken al luisteren naar deze experten die ons vroegen waarom we de kinderen niet beschermden. Dit gebeurde niet alleen bij degenen met een MLS wie een beetje getraind waren om deze situaties aan te pakken... dit gebeurde tot ons allemaal van de jongste tot de secretarissen in het hoofdkantoor to onze oudere bediende die zich over onze lonen ontfermde.

Ieder personeelslid ontving een brief thuis die zei dat we naar de hel zouden gaan, als we voor zo’n goddeloze organisatie bleven werken. Zelfs onze kinderen werden ondervraagd op school door hun leerkrachten!

Het was alsof de wereld brandde.

Op hetzelfde moment werden we nauwlettend in de gaten gehouden door de grotere bibliotheekgemeenschap. We werden veroordeeld voor het “toegeven” toen we klanten de optie gaven om gefilterde machines te gebruiken en toegejuicht door andere omdat we een werkbaar compromis hadden gevonden. De meesten, denk ik, verstopten zich en waren heel gelukkig dat zij het niet waren... velen leerden van de dingen die we fout – en goed – hadden gedaan. Wij ook.

En... we hebben ons er doorheen geslagen... onze belasting werd goedgekeurd (en, eigenlijk, een paar jaar later, kregen we 42 millioen dollar om nieuwe bibliotheken te bouwen en degenen die we hadden te verbeteren). We formuleerden een internetprincipe dat werkt voor ons systeem en onze redelijk landelijke, kleine gemeenten gemeenschap – Amish klanten die mengen met voetbalmoeders en zakenmensen, en boeren van de oude stempel, terwijl we toch nog intellectuele vrijheid steunen.

The Christian Coalition werd afgeleid door iets anders en onze plaatselijk bezorgde burgers groep brandde op en viel uit elkaar.
We wonnen de ALA’s Bibliotheek van het Jaar-award het volgende jaar en de afgelopen vijf jaar stonden we in de top vijf bibliotheken in het land vanwege onze grootte. We deden programma’s aan nationale en regionale ALA conferenties zodat andere bibliotheken van onze ervaring konden leren.

En we blijven vervangexemplaren voor It’s Perfectly Normal en boeken over Wicca en graphic novels en wat nog verder... en, ja, we hebben The Higher Power of Lucky verteld en verwachten ieder moment een hele boel exemplaren. Goh... we krijgen zelfs het audioboek.

Ik zou onze ervaring mijn ergste vijand niet toewensen, maar... het helpt om alles in perspectief te zien.

We zijn niet speciaal. We zijn slechts gewone bibliotheekmensen. We zijn menselijk – we falen en staan terug op. We leren en doen het de volgende keer beter. Er zijn duizenden van ons in het hele land – over de hele wereld. En we doen gewoon ons werk, want intellectuele vrijheid verdedigen is net zo’n groot deel van onze job als het voorlezen aan lagere school leerlingen en mensen helpen om de American Gods op CD te vinden.

We zullen onze idealen niet inruilen voor wat gemakkelijk en “praktisch” is. We zullen ze niet inruilen voor een enkel woord. Onze ogen zijn open en er is meer nodig dan een mishandeld scrotum om ons te laten knipperen.

Ik bedank je voor de moeite en je geduld en je lieve woorden betreffende bibliotheken en bibliothecarissen in het verleden. Bibliothecaris zijn overtreft bijna alle andere beroepen in de wereld – als je het schrijven ooit beu wordt ( ik dat het de enige is die bibliothecaris zijn overtreft) kom dan maar naar deze kant – je bent welkom in de cult... uh... ik bedoel het beroep. :0)

Stel het wel!

Lynn Wiandt
Manager, Seville Community Library
Medina County District Library (Ohio)

Hier is één van mijn favoriete citaten over bibliothecaris zijn. Het komt uit een roman van Larry Beinhart genaamd “The Librarian”.

“Bibliothecarissen verdienen niet veel geld, meer dan dichters, maar niet zoveel als, zeg maar, je meer succesvolle handelaar, dus onze idealen zijn belangrijk voor ons en de liefde voor boeken en de liefde voor kennis en de liefde voor waarheid en vrije informatie en mensen zelf dingen laten ontdekken en hen, oh, romances en detectives laten lezen, wat ze ook maar willen en arme mensen internettoegang geven.”

Waaraan ik helemaal niets kan toevoegen.

...

Houdt de Geweldige Orakel 8-Ball enz. je nieuwe posts bij, of omvat het slechts de woorden die je erin stopte toen het geconcipieerd werd?
-Casey

Aangezien ik geen idee had, vroeg ik het aan de 8-Ball schepper, Dan Guy, die Ja zei. Er is zelfs geen cache in betrokken, zo dat er geen vertraging is bij het voeden van de nieuwe posts.

Het kiest een willekeurige maand van het archief (plus de huidige maand), dan een willekeurige post, dan een willekeurige zin.

...wat, ondanks al zijn brilliantie, toont hoeveel hij weet. Willekeurig inderdaad. Het kiest duidelijk de juiste en noodzakelijke zin door middelen die nog niet begrepen konden worden door gewone stervelingen...

oddments

2007-03-03T19:02:00.000+01:00

Van Neil, maandag 26 februari 2007, 23h30.

rariteiten

Ik weet wat je je afvraagt. Je vraagt je af “Wie Fangirl magazine’s Fangirl of the Year is?” niet? Wel, je hoeft het je niet meer af te vragen. Klik gewoon op http://69.50.211.117/~yvigpfed/Fangirl_of_The_Year/2007_Fangirl_Of_The_Year.html en je zal de waarheid kennen. (Nee, ik ben het niet. Ah, je wist dat al.) (Maar ik heb de winnaar genomineerd, en dus voel ik me een beetje trots...)

Er is een nieuw verhaal van Susanna Clarke op BBC7 Radio genoemd “The Dweller in High Places”. Het kan op internetstreaming gehoord worden op http://www.bbc.co.uk/radio/aod/genres/artsdrama/aod.shtml?bbc7/bloodlines_mon – of het kan meteen gespeeld worden in een RealAudioplayer van http://www.bbc.co.uk/radio/aod/shows/rpms/bbc7/bloodlines_mon.ram

De BBC laat het normaal een weekje online stan, dus we hebben nog zes dagen om het te beluisteren...

Hallo Neil.
Ik weet dat je het druk hebt en ik ongeveer 1 cm ijs van mijn auto moet gaan schrapen (hadden jullie daar echt geen last van ijzel?) dus ik zal het kort houden. Ik weet dat je al gezegd hebt dat het hele ‘Gaiman-schrijf-Silent-Hill-2?’-ding een gerucht was en je het echt niet doet. Is dat nog altijd zo? IMDB heeft op de Silent Hill 2 pagina als schrijver staan, samen met Christophe Gans. Hier is een link. http://imdb.com/title/tt0938330/ Ik hoop echt dat het niet waar is. En als het is... Wel, als er iemand het misbaksel dat Silent Hill was kan in orde brengen (en dit is niet als grap bedoelt), dan ben jij het wel. Logan M. G.

IMDB is een raar ding en het draagt niet altijd veel gelijkenis met de werkelijkheid. Zoals het grootste deel van het internet, het is handig en vaak correct, maar niet echt betrouwbaar. Hoe dan ook, ja, het staat daar dat ik het doe, en nee, natuurlijk doe ik het niet. Het hele rare eraan is dat, ondanks het feit dat ik erop sta, ze ook een FAQ op dezelfde IMDB-pagina hebben waarin staat dat ik er niet aan meewerk en het besluit,
Het gerucht komt van een verkeerde interpretatie op de Silent Hill Fan Site, waar Gans eigenlijk zei dat Roger Avary weer naar het script voor Silent Hill 2 zou terugkeren als hij klaar was met “zijn project met zijn vriend Neil Gaiman”. Gans verwees naar Beowulf.

(Eigenlijk denk ik dat Mr. Gans waarschijnlijk verwees naar Black Hole. Maar het zou ook kunnen dat hij verwees naar Beowulf.)

Beste Neil, ik las net je meest recente post en ik kon het niet helpen om te denken “Omdat zelfs slechte mirakels, mirakels zijn” een geweldige aanleiding zou zijn voor een verhaal. In feite dacht ik zelfs verder en dacht dat mogelijk jouw gehele geweldige voorspellingmachine gebruikt kon worden als een generator voor thema’s voor een schrijversgroep. Zou je het heel erg vinden als het zo gebruikt werd? Bedankt voor al de woorden. Nathalie

Zo lang de krachten van het orakel enz. alleen voor het goede gebruikt worden, ben ik gelukkig als het gebruikt wordt op elke wenselijke manier. En ik checkte het Orakel zelf en het zei “Wat er waarschijnlijk toch niet meer is.”

Snow shovelling...

2007-03-03T18:24:00.000+01:00

Van Neil, maandag 26 februari 2007, 09h40.

Sneewruimen...

Neil, als mede-Midwesterner wachtte ik ook voor de “Storm van het Jaar” die ons dit weekend zou bereiken. Mijn zorgen waren daarentegen wel verdwenen na het lezen van jouw blog en de voorspelling die je maakte dat het eigenlijk niet zou gebeuren. Toen mijn vrouw me eraan herinnerde dat ik de benzinetank van de sneeuwblazer moest vullen, verzekerde ik haar dat het niet nodig was omdat “Neil gezegd heeft dat het niet zal gebeuren.”
Mijn vrouw, die niet gelooft in de Kracht van Gaiman, rolde met haar ogen maar zei er niets over. Ik ben zeker dat je je mijn verrassing kan inbeelden toen moeder natuur een voet sneeuw op ons dumpte, net zoals de weerman had gezegd. Deze morgen, toen ik mijn zware jas aantrok, en me klaarmaakte om naar het benzinestation te wandelen om mijn jerrycan te vullen, klopte mijn vrouw me op mijn schouder en zei: “Je moet Neil vertellen dat hij een zevereaar is.” en dat doe ik bij deze. Eric

Mea culpa. Ik heb het Orakel-Voorspellings-Machine gecheckt, en het zei “Omdat zelfs slechte mirakels, mirakels zijn”. Ik denk dat we allemaal daarover moeten nadenken.

Toen ik nog in Engeland woonde, was ik altijd verwonderd over de neiging van mijn (Amerikaanse) vrouw om in weersvoorspellingen te geloven en ook te werken met wat voor informatie ze ook was gegeven, omdat het weer op de Britse Eilanden doet wat het doet, zonder rekening te houden met of respect te hebben voor de weersvoorspellers. Ik denk dat ik nooit zal wennen aan het Amerikaanse systeem van meer of minder werkbaar weersvoorspellen (wat vooral bestaat uit kijken wat het weer gisteren deed in het Westen).

Als het enige troost is, ik heb ook veel sneeuw moeten scheppen, het grootste gedeelte van de tijd werd ik nog eens lastige gevallen door Fred de kat, die blijkbaar ook dacht dat het mijn fout was.

Hallo Neil,

Hier is een vraag uit Nederland (ik zeg het nu al omdat het belangrijk is voor mijn vraag). Ik heb gezien dat je data en locaties geplaatst hebt voor een Europese tour en vroeg me af, en vele mensen met mij, denk ik, waarom je niet vaker naar (continentaal) Europa komt. Is het omdat je comics/boeken hier minder verkopen? Of omdat er bepaalde logistieke problemen zijn met de grote hoeveelheid vertaling van je werk? Wel, ik zou het wel begrijpen als je Nederland niet bezoekt... Maar misschien kan je vaker naar Frankrijk/België/Duitsland komen? Want dan heb ik misschien een kans om even over de grens te springen (wat ik spijtig genoeg niet heb als je in Hamburg bent... Ik heb al nagekeken). (Oh en daarenboven: je moet Holland toch eens bezoeken, met of zonder een toer als excuse... een geweldig klein landje, al zeg ik het zelf.
hoogachtend, Jaap

Het is de tijd. Ik heb, wat, vier of vijf grote Europese tours en evenementen gedaan sinds ik deze blog heb. En ze hebben tijd in beslag genomen – in 2003 en 2004 heb ik waarschijnlijk een totaal van drie maanden doorgebracht, al signerende en sprekende en evenementen bijwonende in continentaal Europa en Scandinavië -- en ze vergen ook een ongelooflijke hoeveelheid organisatie, vooral omdat, als ik al de Atlantische Oceaan oversteek, het logisch is om meer dan een land te bezoeken, en het hangt heel vaak ervanaf, zoals je al geraden hebt, wat werkt voor publicatieschema’s van uitgevers in ieder land dat me wil. Het was moeilijk om iedereen Coraline op ongeveer hetzelfde moment te laten publiceren in 2003...

Om eerlijk te zijn, staat Nederland niet erg hoog op het lijste van “ik moet er geraken en weer signeren” alleen omdat ik als verschillende evenementen en signeersessies heb gedaan in Nederland de afgelopen tien jaar, terwijl er een heleboel andere landen zijn die me gevraagd hebben en die ik nog nooit bezocht heb. (Turkije, bijvoorbeeld, en al de Oost-Europese landen, behalve Kroatië, waar ik gesigneerd heb in 2003. En ik heb nooit gesigneerd in Ijsland. En dan is er nog China en Hong Kong...)

We zullen wel zien wat er later op het jaar gebeurd als de Stardust-film uitkomt (in augustus in de VS, oktober in de rest van de wereld)—ik zal waarschijnlijk een aantal verschillende landen bezoeken voor dat. Maar het kan best zijn dat het slechts interviewbezoekjes zijn en geen signeersessies. We zullen zien...

...

Tot slot, op http://www.gramophone.co.uk/newsMainTemplate.asp?storyID=2765&newssectionID=1 heeft Joyce Hatto’s man bekend en de meest menselijk versie van het verhaal uit de doeken gedaan. Ik ben niet zeker dat ik het geloof, maar, zoals ik gisteren al gezegd heb terwijl ik de verschillende mogelijkheden opsomde, het zorgt voor het beste verhaal. Dit zal binnen een paar jaar een film zijn, daar twijfel ik niet aan, en Jim Broadbent zal waarschijnlijk Mr. Barrington-Coupe spelen...

Smelling for Good

2007-02-26T22:54:00.000+01:00

Van Neil, zondag 25 februari 2007, 20h01.

Ruiken voor het Goede

Gewoon een klein berichtje om iedereen te bedanken die één van de American Gods of Anansi Boys gerelateerde geuren van Black Phoenix Alchemy labs heeft – http://www.blackphoenixalchemylab.com/neverwhere.html -- heeft gekocht. Beth stuurt een cheque van meer dan $ 6 000 naar CBLDF.

Terry Pratchett en ik hebben net besloten dat we BPAL toelaten om een set van Good Omens geurtjes te maken, waarvan het geld tussen vrije meningsuiting en orang oetans zal worden verdeeld. Terry denkt ook dat het Agnes Nutter-geurtje buskruit moet bevatten...

A Special Obligation...

2007-02-26T22:41:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 24 februari 2007, 23h17.

Een Speciale Verplichting...

De storm van het jaar dumpte wat sneeuw op ons en maakte rijden een beetje verraderlijk. Maar we misten het ijs en de ijzel hier en kregen geen hagel. Toch is een 30 cm sneeuw buiten aan mijn raam dat er daarvoor niet was, en het ziet er nu redelijk mooi uit, en we kunnen vandaag nog meer verwachten.

Normaal gebruik ik deze blog niet als ruimte voor debatten, want als ik dat doe, win ik, omdat ik het laatste woord heb. Toch vind ik normaal dat goed verwoorde tegengestelde meningen vertegenwoordigd moeten worden. Hoe dan ook, dit is voorlopig de laatste post over bibliothecarissen en wat ze wel en niet moeten doen...

“want “Het won de Newbery Medal. We bestellen boeken die dat doen. Het is de meest gerespecteerde gids voor kwaliteits-kinderliteratuur sinds 1922,” zeggen zou toch de meeste bedreigingen voor de job van een bibliothecaris uit de weg moeten ruimen,... niet?”

Het spijt me, maar ben je nu opzettelijk oneerlijk? Begrijp je dat de concurrentie voor een positie als bibliothecaris (gekend om het lage loon en daarom uit voorliefde voor het werk gedaan) ongelooflijk groot is? Je job als bibliothecaris verliezen houdt niet in dat je in de bibliotheek van het naburige dorpje gaat werken. Meestal moet je naar een andere staat verhuizen om een nog slechter betaalde job aan te nemen.

Geloof je echt dat rondzwaaien met de Newberry Award een kortzichtige rechtse ouder ervan zal weerhouden om iedere oudercontact avond op oorlogspad te gaan en hun schooldirecteur en schepen van onderwijs lastig te vallen tot er iets aan gedaan wordt?

Bibliothecarissen zijn bedienden die, eerlijk gezegd, een ongelooflijke hoeveelheid werk verrichten – meer dan het publiek ooit ziet – voor een belachelijk laag loon. Misschien is het moeilijk voor jou om je het te herinneren, Neil, maar soms brengen mensen die weinig werk hebben offers om hun job te houden. Is het afschuwelijk dat ze niet de kracht hebben om dit boek te verdedingen of dat dit boek niets anders dan hun werkloosheids zou tewerkstelligen? Natuurlijk. Maar dit is niet hypothetisch. Het is realiteit.

Het is makkelijk voor jou om een mening te verkondingen. Je hebt invloed, je bent rijk en je weet dat er een andere job op je staat te wachten, wanneer je maar wil. Sommige mensen moet praktisch denken. Het is niet leuk, maar het is waar.

- Jamie

Wel, twintig jaar geleden, toen ik jonger was, redelijk arm en twee kinderen en een hypotheek had, verliet ik de beste baan die ik tot dan toe ooit had gehad – schrijven voor een nationale krant in het Verenigd Koninkrij – omdat ik geen voorpagina-artikel wou schrijven over een verhaal dat de uitgever had samengesteld en duidelijk onwaar was. Wat het einde van mijn carrière als journalist was, echt, en wat ik niet vermeld als een bewijs van mijn morele rechtschapenheid, of voor het bereid zijn om een mening te verkondigen toen ik nog geen invloed had of rijk was, maar omdat het niet als iets speciaals beschouwd werd, door mij of eenieder die ik kende. Het was niet speciaal wanneer mijn vrienden, die comics tekenden of schreven hun werk voor een titel of uitgever stopten, omdat ze in iets geloofden, vaak met zware financiële gevolgen. Om eerlijk te zijn, de meeste mensen die ik in de laatste jaren ontmoet heb, waarvan de meesten noch bekend noch rijk noch invloedrijk zijn, waren in staat om een mening te verkondingen voor de dingen waarin ze geloofden, en ze deden dat en ze doen dat nog.

Om eerlijk te zijn, na het lezen van deze e-mail, is mijn respect voor dat handjevol bibliothecarissen die The Higher Power of Lucky niet in hun bibliotheken wilden, omdat ze vonden dat het ergens ongepast was, gestegen, in plaats van gedaald. Ik breng liever tijd met hen, mensen die geen populaire houding hebben waarin ze geloven en waarvoor ze willen uitkomen, dan met hypothetische aangevallen zielen die te veel schrik hebben om ontslagen te worden omdat ze iemand beledigd hebben door boeken te bestellen waarvan ze overtuigd waren dat die in hun bib moest, en nu te bang zijn om ontslagen te worden of van de geesten van hypothetisce schepenen.

Geloof ik “dat rondzwaaien met de Newberry Award een kortzichtige rechtse ouder ervan zal weerhouden om iedere oudercontact avond op oorlogspad te gaan en hun schooldirecteur en schepen van onderwijs lastig te vallen tot er iets aan gedaan wordt?” Helemaal niet. Maar ik geloof dat het winnen van de Newberry, de meest gerespecteerde award voor kinderliteratuur in Amerika, waarschijnlijk in de wereld, de verantwoordelijkheid legt bij de ouder met de andere mening om zijn of haar pleit te bewijzen, en dat het een roekeloze schoolraad zou zijn die een bibliothecaris ontslaat omdat die het besteld heeft. En ik geloof ook dat de ALA Code van Ethiek iets is wat het merendeel van de bibliothecarissen echt meent en onderschrijft.

Het zegt, in de inleiding, dat In een politiek systeem gegrond in een geïnformeerde burgerij, wij leden zijn van een beroep dat expliciet geëngageerd is voor intellectuele vrijheid en de vrijheid van toegang tot informatie. We hebben een speciale verplichting om de vrije doorstoming van informatie en ideeën van huidige en toekomstige generaties te garanderen.

Als ik zeg dat mijn liefde voor bibliothecarissen onvoorwaardelijk is, dan is het vanwege zulke verklaringen. Ik zeg niet dat bibliothecarissen niet kunnen of mogen beslissen welke boeken ze wel of niet op de planken hebben, of dat de betreffende gemeenschap, wat het is en wat het leest, geen rol mag spelen in zulke beslissingen. Ze maken duidelijk voortdurend dergelijke keuzes en ze moeten dat ook. De ruimte is beperkt, en keuzes moeten gemaakt worden. Maar niet uit angst.

...

Ik heb de Joyce Hatto-zaak met een zeker fascinatie gevolgd en vermeld het hier alleen omdat iedereen die ik de laatste paar dagen over de “Joyce Hatto case” sprak me een lege blik ter antwoord gaf. Dus voor degenen onder jullie die het gemist hebben...

Joyce Hatto was een Engelse klassieke pianiste, die van het publieke leven afscheid nam in 1976, vanwege kanker. Ze leefde nog dertig jaar en in het laatste decennium van haar leven bracht ze meer dan honderd opnames uit op het kleine CD-label van haar man, wat haar een cultfiguur maakte en een inspirerende: ze bracht het werk van een ongelooflijk gamma componisten met gevoel en briljantheid en een opmerkelijke techniek. Toen ze stief werd ze door de berichtschrijvers als “een nationale schat” geprezen.

En toen werd ze ontmaskerd door iTunes.

Enkele dagen gelenden, werd een andere Gramophone criticus gecontacteerd door een lezer, die een Hatto Liszt CD – de 12 Transcendentale Studies – in zijn computer stak om er naar te luisteren en iets vreselijk vreemds gebeurde. De speler op zijn computer identificeerde de schijf als, ja, de Liszts, maar niet als een Hatto-opname. In plaats daarvan gaf zijn display aan dat de schijf eentje van BIS Records was, door de pianist Lászlo Simon. Verwonderd checkte onze criticus zijn Hatto-schijf met de echt Simon-opname en tot zijn verbazing klonken ze allebei precies hetzelfde.

Vervolgens ging een opname van Hatto die twee pianoconcerto’s van Rachmaninov speelde, en, helemaal waar, de CD-speler in zijn computer gaf iets anders aan – door Yefim Bronfman, gedirigeerd door Esa-Pekka Salonen, van Sony. Opnieuw vergeleek de criticus en alweer kon hij geen verschil horen.

Gramophone stuurde dan de Hatto en Simon Liszt-opnamen naar een audio-expert, Pristine Audio’s Andrew Rose, die de geluidsgolven van iedere opname wetenschappelijk nakeek. Ze kwamen overeen.

En de kringen van het verhaal bleven uitdijnen. Op haar Wikipedia hebben ze al meer dan twintig van haar opnames geïdentificeerd, maar nog meer op weg. http://www.andrys.com/hatto.html is het verhaal aan het bijhouden, artikel per artikel. Hatto’s man verzekert in dit interview dat de opnames van zijn vrouw echt zijn, maar geeft geen echte bewijzen dat ze ze heeft opgenomen, en produceert niets anders dan een gevoel van ongemak. En ik vraag meer naar het motief, waardoor het een verhaal is. Was Hatto medeplichtige van de fraude? (Waarschijnlijk) Deden ze het om een reputatie voor haar op te bouwen? (Waarschijnlijk) Wilde haar man haar gevoelens sparen over hoe goed ze werkelijk was, door opnames van andere uit te geven als de hare, terwijl zij dacht dat het de hare waren? (Waarschijnlijk niet, maar het is een mooi verhaal.) Zou ze ontmaskerd zijn in de pre-computer tijd? (Uiteindelijk, maar ik denk dat het veel langer geduurd zou hebben, en het zou eerder een debat geworden zijn dan een makkelijk open-en-sluit-geval – kijk hier eens naar de visuele voorstelling van het werk.)

En ik ben allen zeker dat, zoals bij alles waar mensen in betrokken zijn, we nooit de hele waarheid zullen weten...

Several dates. Also some places.

2007-02-24T00:05:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 23 februari 2007, 14h22.

Verschillende data. Ook enkele plaatsen.

Ik begin mijn bewegingen op de Duitse, Poolse en Franse micro-tour in maart op orde te krijgen. Dit is samengeraapt van een paar verschillende e-mails en heeft duidelijk nog meer data nodig, maar ik dacht dat het goed zou zijn voor de Europeanen als ik het al wat vroeger liet weten:

KEULEN
16 maart, 19h30
Toyota Autohaus Yvel, Raderberggürtel 4
Literatuurfestival "Lit.COLOGNE"
http://www.litcologne.de/va/160307/gaimankoester.php

KRAKAU
Zondag 18 maart 16h00-19h00 signeersessie in EMPiK Rynek Główny

WARSCHAU
Maandag 19 maart 17h00-19h00 signeersessie in EMPIK Nowy Swiat

HAMBURG
21 maart, 20h15
Thalia Bookstore, Europapassage, Ballindamm 40
http://www.service.thalia.de/thalia.vorort.php?vst=361&event=5335

LEIPZIG
22 maart
13h00 - Boekenbeurs
21h00 SPIZZ - Jazz & Music Club, Markt 9
http://www3.mdr.de/scripts/leipzig-liest-2007/suche.cfm?s4=name&value=7416

PARIJS
Vrijdag 23 maart van 17h00 tot 20h00
Zaterdag 24 maart van 17h00 tot 20h00.

Signeersessie in het Salon du Livre, Porte de Versailles, 75015 Paris; Au Diable Vauvert stand #H148

Wanneer ik zeker ben dat dat alles is, en ik alle relevante telefoonnummer enzovoort heb, zal ik het op Where’s Neil (de wonderlijke nieuwe, verbeterde en met Google Calender gesynchroniseerde versie van Where’s Neil) zetten.

...

Toevallig zal Hera-from-Iceland spelen op SXSW Festival (http://2007.sxsw.com/music/showcases/band/33129.html). En dan komt ze naar hier om een sessie te spelen met Lorraine in Charlie’s in Stillwater, MN, op zondag 11 maart. (http://lorraineamalena.blogspot.com/2007/02/spring-cds-laundry-and-hera.html voor details). Ik hoop dat ik hier ben en een kans heb om ze te zien.

Will no-one help the widow's raccoon?

2007-02-23T16:41:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 22 februari 2007, 22h49.

Wil niemand de wasbeer van de weduwe helpen?

Eens even kijken. Kort geleden heb ik een inleiding geschreven voor een boek over The Twilight Zone, en op het moment edit ik de grove lijnen van INTERWORLD, een adolescentenboek dat Michael Reaves en ik enkele jaren geleden geschreven hebben, wat we nu uit de mottenballen halen, afstoffen en wegsturen om aardige mensen te ontmoeten.

Ik werd ook in een klein avontuur meegsleept dat me in een twaalfjarige stripfan veranderde, en waarover ik niets zal zeggen tot de tijd rijp is. En waarschijnlijk zelfs dan niet. Het was allemaal Jonathan Ross’s fout, hoe dan ook.

En de weersvoorspellers voorspellen nu de moeder van alle winterstormen voor ons hier in de midwest, voor dit weekend. Vijfentwintig cm sneeuw. Ijzel. Een ijsstorm. Iedereen is plannen aan het maken voor het geval dat en verschillende maanden aan voorraad van toiletpapier aan het inkopen, en ik ben gewoon Engels en ervan overtuigd dat het niet zal gebeuren. Interessant weer gebeurt bijna nooit, niet wanneer ze het voorspellen.

Dit kwam net binnen van Charles Vess, die zich afvraagt of iemand onder jullie wat van de STARDUST kunst heeft, wat hij zoekt...

Van Charles Vess:

Van juni tot september van dit jaar zal ik een tentoonstelling opzetten van mijn Stardust kunst in the William King Regional Art museum in hun hoofdtentoonstellingsruimte.

VEEL mensen zullen de tentoonstelling zien en ik wil me van mijn beste kant laten zien. Dus ik ben op zoek naar verschillende stukken van originele Stardustkunst die ik door de jaren heen verkocht heb en zou ze graag lenen voor deze tentoonstelling. De namen van de donoren zullen in de verschillende publicaties omtrent de tentoonstelling opgenomen worden en ook op de verschillenden identificatielabels zelf vermeld worden.

Ik ben vooral op zoek naar deze illustraties over een hele pagina:

(Alle paginanummers refereren naar de normale paperback editie)

1. (pagina 46) Het koppel op de heuvel (met het dorpje Wall op de achtergrond) naast een boom, opkijkend naar de vallende ster.

2. (pagina 52) Tristran in zijn bolhoed terwijl hij de diepe wouden betreedt, omgeven door verschillende feeëntypen.

3. Cover art van mini #2 met al de Lords of Stormhold als zwevend in de lucht rond de donkere rotsen van Stormhold.

4. (pagina # 96-97) De twee pagina’s van meerdere platen met Tristrans eerste kaarswandeling tussen de werelden.

5. (pagina #104) Tristran en Yvaine die wandelen in het woud. Ze heeft een kruk.

6. Tris en Yvaine die de eenhoorn berijden door de bossen met noestige creaturen op de voorgrond.

7. (pagina # 161) Kleine figuurtjes van Tris en Yvaine die opkijken als het galjoen door de gouden wolken boven hen voorbijdrijft.

8. (pagina # 188) Triss die buiten bewustzijn op de grond ligt met Yvaine naast hem zitten. Een donkerharige vrouw (zijn moeder) staat over hem. Rode aardmanwezens stoeien in de bomen op de voorgrond.

9. (Pagina #193) Tris in een woonkamer met Victoria Foster omgeven door prullaria en groene mannetjes. Een kat zit op de mat naast hem.

10. (pagina # 205) Yvaine geeft Tris het medallion. Donkerharige Mamma kijkt to. De lucht rond hen is gevuld met allerle soorten mensen en beestjes.

11. Pagina # 209) Neerkijkend op de foor met het dorpje Wall aan de linkerkant. Kleine figuurtjes van Tris en Yvain wandelen weg door het veld. In de verte rijzen de bergen van Stormhold met het Vliegende Galjoen er neven.

12. (pagina # 213) Het laatste stuk in het boek. Gekleurd potlood op zwart papier. Yvaine staat tussen de donkere stenen en rijkt haar armen naar haar ‘zusters’ die boven haar dansen doorheen de nachtelijke lucht.

Hier is mijn e-mail als je enige informatie hebt over de locatie van deze stukken: charles@greenmanpress.com

Dank je!

Charles

...

De vorige post trok veel respons – het meeste stemde met mij in. Enkele waren uitgesproken afwijzend, en ik dacht dat ik een paar van ze zou posten....

Mr. Gaiman-

Als ik mag, een paar commentaren over de post van vandaag over het voorkomen van het woord “Scrotum” in het kinderboek.

1. Enkele bibliothecarissen in dit artikel van de NY_Times werden geciteerd zonder de context van de e-mails, genomen van LM_NET, een listserv voor schoolbibliothecarissen. In feite zijn de LM_NET posts onderhevig aan copyright en de bibliothecarissen werden niet gecontacteerd door de Times in respons op hun citaten.
2. Alle bibliothecarissen dragen geen streng knotje en zijn geen kortzichtige “Ssst”-types. (Ik kan het weten, ik ben er een – een bibliothecaris, niet korzichtig.)
3. Gezien het huidige climaat in onderwijs in de US, kan je een bibliothecaris van een publieke (of privé-) school het niet kwalijk nemen dat die ongelooflijk gevoelig is voor deze kwestie. Spijtig genoeg leven we in een periode waar het makkelijker is om boeken weg te gooien en de kinderen te vertellen om gewoon een Google-zoektocht te doen, dan om bibliothecarissen in het personeel te houden. Ieder van ons vecht voor onze geloofwaardigheid en noodzakelijkheid, iedere dag. Eén conflict met een prominent lid van de gemeenschap over een (toegegeven) belachelijk onderwerp zoals dit kan een carrière beëindigen, want het is makkelijker om in het salaris van een personeelslid te knippen dan een wettelijk gevecht over censuur te beginnen. Terwijl er enkelen onder ons zijn die er bereid toe zijn om de kin hoog te houden en te vechten, zijn er veel belittekende veteranen van bibliotheekoorlogen die afgeschrikt zijn door het systeem en het liever stilletjes vergeten dan nog te vechten. De bibliothecaris van de publieke school is aan het vechten om van de bedreigde soorten-lijst te blijven.

Alhoewel ik een hevige fan van je ben, kan ik de post van vandaag niet voorbij laten gaan zonder commentaar.

Hoogachtend,

Harry F. Coffill
Library Media Specialist
East Grand Rapids Middle School

Ik ben bang dat, gewoon omdat iets “copyright” is, dat niet betekent dat het niet geciteerd kan worden. Het kan. Het heet Fair Use. En ik zie niet in waarom de Times contact zou moeten zoeken met de mensen over hun citaten – als het neergeschreven is, dat is alles wat je de feitenchecker moet tonen, als er al zoiets bestaat... Een keer je het gezegd hebt, is het daar, buiten. (Deze blog staat onder mijn copyright. Dat houdt niet in dat het niet geciteerd wordt, of dat ik daarover ingelicht wordt wanneer dat wel zo is. Hier is een voorbeeld van de ene keer dat het gebeurde. Als je iets gaat zeggen op een ietwat publiek forum, ben je citeerbaar, mogelijk verkeerd citeerbaar en dat is hoe het is.)

Hey Neil,

Sprekend als een bibliothecaris, wentel ik me in je algemene goedkeuring.

Sprekend als bibliothecaris, verafschuw ik het idee van censuur en de gedachte een Newberry-winnend book niet aan te kopen omwille van slechts een woord.

Sprekend als bibliothecaris moet ik er ook op wijzen dat de kwestie, spijtig genoeg, misschien een beetje meer gecompliceerd is dan dat, en dat het verwijzen naar die bibliothecarissen die het boeken niet kopen als “vrijbuiters” die naar de donkere zijde zijn overgelopen hoogstwaarschijnlijk een oneerlijke veralgemening is, toch in sommige gevallen.

Zijn er preutse bibliothecarissen die knie optrekkende reacties hebben tegen “slechte taal” en “onwelvoeglijke inhoud?” Natuurlijk. We zijn slechts menselijk en daardoor alleen onvolmaakt.

Maar, in vele gevallen... laten we de bibliothecaris, die zei dat ze het boek SPIJTIG genoeg niet aan zouden kopen, als voorbeeld gebruiken... is het waarschijnlijk NIET de persoonlijke keuze of zelfs voorkeur van de bibliothecaris om dit boek uit de collectie te houden, maar is het de beslissing van de bibliotheekdirecteur, raad, of de school zelf, gebaseerd op de mening van de gemeenschap en druk van de betalenden. In veel gevallen van aanvallen op boeken, gaat aanval zelfs nooit zo ver als verbanning. Aan de andere kant, er zijn nog altijd gevallen waarin uitstekende boeken op basis van een klein stukje van “verdachte” inhoud. Vergeet niet, een van de meeste aangevallen en verbannen auteurs van aller tijden is Judy Blume, de auteur van zeer geliefde, klassieke, maar zeer recht voor de rape (en daardoor “gevaarlijke”, kinderen- en adolescenten boeken.

Bibliothecarissen, net zoals iedereen in dit land, zijn onderhevig aan de wet van de massa en zijn altijd onderhevig aan de bewegingen in bureaucratie en politiek. Het is spijtig, maar waar.

...wat ik begrijp, maar beide e-mails laten me nadenken achter, want “Het won de Newbery Medal. We bestellen boeken die dat doen. Het is de meest gerespecteerde gids voor kwaliteits-kinderliteratuur sinds 1922,” zeggen zou toch de meeste bedreigingen voor de job van een bibliothecaris uit de weg moeten ruimen,... niet?

Ach ja. Mijn volgende kinderboel, wat ik op dit moment aan het schrijven ben, is hoogswaarschijnlijk helemaal geen onbeleefde woorden erin, maar al de mensen die ik de eerste paar pagina’s voorgelezen heb kijken naar me met een soort van bezorgde blik en zeggen “Is dit echt een kinderboek? Ik bedoel het is eng en dan dat gedoe...” en ik zeg ja, en het spijt me, maar zo gaat het boek nu eenmaal en er is niets wat ik eraan kan doen. Natuurlijk is er wel iets – ik zou het weg kunnen laten en een boek schrijven dat minder goed was. En ik hoop dat iedereen die verder raakt dan de eerste paar pagina’s het erg moeilijk vindt om het boek weg te leggen. Ik kan hopen. Maar ik begrijp iedere schoolbibliothecaris die bezorgd was.

En ik kreeg ook dit van de “Higher Power of Lucky” post, wat me deed glimlachen...

Hallo daar, Neil.
Ik heb “The Higher Power of Lucky” geïllustreerd (alhoewel het niet in me opkwam om een prent van het kleine scrotum incident erin te verwerken). Bedankt om jouw mening te geven over het hele gedoe. Toevallig las ik gisteren “Endless Nights”, was ik er helemaal weg van, en maakte ik enkele sketches vanmorgen, die ik op mijn blog postte:
http://planetham.blogspot.com/
Ik ben ook lid van Writers House, dus misschien zie ik je ooit op een of andere coole cocktailreceptie (als ze al van die dingen organiseren).
Al het beste, matt phelan

Het is de moeite waard om Matt’s coole artblog te bekijken, al was het maar voor de wasbeer-vrijmetselaar. En spijtig, alhoewel ik bijna 20 jaar lid ben van Writer’s House, ben ik nog nooit naar een coole cocktailreceptie geweest (alhoewel ze een keer een prachtig feestje met knabbeltjes gegeven hebben voor al mijn buitenlandse uitgevers op de Frankfurt boekenbeurs).

...

Ik krijg vele oproepen voor het goede doel en ik heb lang geleden al gezucht en besloten dat ik ze niet allemaal kan posten. Maar deze heeft kamelen...

Niet een vraag, meer een oproep. Er is iets geweldigs gaande in Kenia met bibliothecarissen, vrijgevigheid en, natuurlijk, kamelen. De link is http://camelbookdrive.wordpress.com/ als je het zou kunnen posten voor de geweldige lezers van dit blog. Als je het al vermeld hebt, verontschuldig ik me. Het is alweer even geleden sinds ik hier was, alhoewel ik de laatste 3 uur gespendeert heb aan het lezen van oudere posts. Verdomme.

Beth (bibliothecaris in training, die, voor het geval dat, perfect tevreden is over het woord scrotum in eenderwelk boek)

Beschouw het gepost. En ik ga zien of ik een bundel boeken kan samenstellen voor de kameelbibliotheek...

En tenslotte, een ander artikel van de stripaflevering van Nerve. Deze gaat over de Gordon Lee zaak en CBLDF. Ik heb er hier al eerder over geschreven – ik heb er al jaren over geschreven. Maar als je het gemist hebt, of dacht da thet al voorbij was... http://www.nerve.com/dispatches/clark/gordonlee/

An Absence of Scrota -- your guide to quality literature...

2007-02-21T12:34:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 20 februari 2007, 19h21.

Een afwezigheid van Scrota – jouw gids voor kwaliteitsliteratuur...

Ik zal in Duitsland, Frankrijk en Polen zijn in de laatste helft van maart, om voor te lezen en te signeren en dergelijke dingen. Details volgen binnenkort.

...

Dus normaal is mijn liefde voor bibliothecarissen onvoorwaardelijk, maar de laatste tijd wil ik wel eens een soort van “maar...” eraan toevoegen. In dit geval is het “Maar ik zou willen dat sommingen van ze niet zo’n probleem hadden met de scrotums van honden... of bedoel ik scrota?”

Aan de andere kant, ik ben Engels, een land waar “the dog’s bollocks” is een uitdrukking van bekrachtiging en onvoorwaardelijke goedkeuring.

Er is een boek met een hond erin die door een ratelslang in het scrotum gebeten wordt. Het heeft The Higher Power of Lucky and is van Susan Patron. Het heeft net de Newbery Award gewonnen.

Volgens de New York Times,

“Ik denk dat het een goed voorbeeld is van een auteur die niet zich realiseert wie haar publiek is,” zei Frederick Muller, een bibliothecaris aan Halsted Middle School in Newton, N.J. “Als ik een leerkracht van derde of vierde graad was, zou ik dat niet graag niet willen uitleggen.”

Auteurs van kinderboeken smokkelen soms een klein gevoelig woordje of paragraaf erin, wat ervoor zorgt dat bibliothecarissen moeten beslissen of ze het verbannen vanwege één beledigende zin.

In het geval van “Lucky,” nemen sommigen het zekere voor het onzekere. Wendy Stoll, een bibliothecaris aan Smyrna Elementary in Louisville, Ky., schreef on de LM_Net mailing list dat ze het boek niet zou aanschaffen. Andrea Koch, de bibliothecaris aan French Road Elementary School in Brighton, N.Y., zei dat ze boze telefoontjes van ouders verwachtte als ze het zou bestellen. “Ik denk niet dat onze leerkrachten, of ikzelf, dat in een woordenschatles willen verwerken,” zei ze in een interview. Een bibliothecaris, die op Ms. Nilsson’s post op LM_Net, zei alleen: “Ik moet spijtig genoeg toegeven, ik heb het niet besteld voor geen enkele van mijn beide scholen, gebaseerd op ‘het woord.’ “

en het besluit...

Ms. Nilsson, bereikt op Sunnyside Elementary School in Durango, Colo., ze dat ze van dozijnen andere bibliothecarissen die instemden met haar mening. “Ik wil geen debat over censuur starten,” zei ze. “Maar je zal geen mannelijke genitaliën vinden in kwaliteitsliteratuur.”

Wat mij dan weer doet vragen wat mannelijke genitaliën met teelballen van honden te maken hebben, en of de vrouw in kwestie het boek dat ze wil verbannen eigenlijk gelezen heeft.

Ik heb besloten dat bibliothecarissen die een Newbery boek zouden afslaan omdat ze het woord scrotum niet graag hebben waarschijnlijk geen echt bibliothecarissen zijn (die ik nog altijd onvoorwaardelijk liefheb). Ik denk dat ze vrijbuiter-bibliothecarissen zijn die naar de donker zijde zijn overgegaan.

Toch, ik ben blij dat er eindelijk een gouden regel is voor het bepalen van kwaliteitsliteratuur.

Om te helpen, op http://www.gelfmagazine.com/gelflog/archives/youth_literature_is_filled_with_scrotums.php zal een een lijst met boeken voor jongeren vinden, waarschijnlijk al in bibliotheken, met scrota (of zelfs scrotums) erin. Dit is waarschijnlijk gemaakt voor vrijbuiter-bibliothecarissen die nu deze boeken moeten zoeken en weghalen, met scrotums en al.

...

Hey, is dat Jane Goldman zoals in de-vrouw-Jonathan-Ross-is-gelukkig-genoeg-om-getrouwd-mee-te-zijn Jane Goldman? Denk daar eens aan. Vele nieuwe connecties worden zo onthuld...

Dezelfde Jane. Het is een kleine wereld.

Sacheverell. Saccheveral. Sachevarall. Sod it.

2007-02-20T11:08:00.000+01:00

Van Neil, maandag 19 februari 2007, 21h45.

Sacheverell. Saccheveral. Sachevarall. Ach laat ook maar.

Beste Neil,
Als er iemand je vraag betreffende nftcd beantwoordt, wil je het dan in je blog posten, alsjeblieft? Het intrigeert me en dat jaagt me wat angst aan. Het enige wat ik kan zeggen, is dat het me aan de toenmalige officiële donnie darko-filmsite (die nu spijtig genoeg niet meer werkt, heb ik net ontdekt) herinnert. Iedereen die het bezocht heeft, herinnert het zich als vreemd. Maar zeker niet zo vreemd als deze.
Heel erg bedankt,
Anastasia

Ja, Anastasia. Maar ben je zeker dat je het antwoord wil weten...?

Het is het mysterie dat blijft hangen, en niet de uitleg, zoals ik Cain al ooit liet uitleggen, Sacheverell Sitwell citerend. Ik heb Sacheverell waarschijnlijk verkeerd gespeld, maar eerlijk gezegd denk ik dat het een soort naam is waarvoor, als je een goede poging waard, je punten zou moeten krijgen voor de moeite, en het is niet alsof al de Sacheverells in de wereld onmiddellijk gaan schrijven en klagen...

Hoe dan ook, voor Anastasia en voor alle anderen die geïntrigeerd waren... Ik heb vaak gezegd dat jullie alles weten, en verschillende mensen schreven me onmiddellijk om dingen zoals het volgende te zeggen,

Als antwoord op je vraag:

http://www.linesandcolors.com/2006/05/26/nfctd-caleb-johnston/

Wat een goede uitleg is, maar op een of andere manier toch minder voldoening geeft dan mijn idee dat we een hels apparaat gemaakt van uilen en lichaamsdelen in een alternatief Londen bedienen door op deze dingen te klikken...

Small ponders on mysteries...

2007-02-19T20:43:00.000+01:00

Van Neil, maandag 19 februari 2007, 12h01.

Kleine mijmering over mysteries...

Wat is http://www.nfctd.com? Waarom stuurde Hayley Campbell het naar me? Ik blijf ermee spelen, en ik ben niet dichter bij antwoorden, als er zal zulke dingen bestaan in deze context, dan toen ik begon (als het echt spelen was en niet het bedienen van een of ander duivels en hels apparaat...)

...

Een vriendelijk iemand stuurde me een grafische presentatie van wat er gebeurde toen jullie als een groep opnamen en Penn Jillette Googlebombardeerden.

http://www.blogscope.net/tfcurve.jsp?q=penn%20jillette

...

Er is veel Stardust-nieuws op FOEM – http://www.foem.org.uk/ -- en je kan inschrijven en de schrijvenaar met het vlammende haar (en producer van The Big Fat Quiz of the Year) Jane Goldman je Stardust-filmvragen stellen.

The Year of the Pig

2007-02-18T23:34:00.000+01:00

Van Neil, zondag 18 februari 2007, 8h59.

Jaar van het Varken

Gelukkig Jaar van het Varken, aan allen van ons.

Varkens, heb ik geleerd als jongen, terwijl ik boeken las, vooral jonge varkens, zijn lieve, dappere, nobele en intelligente dieren die vele avonturen meemaken.

Ik hoop dat je dit jaar dapper en nobel en intelligent mag zijn. Maar ik hoop vooral dat je avonturen mag meemaken.

(Zoals G. K. Chesterton ooit zei, Een ongemak is een avontuur dat verkeerd beschouwd wordt. Een avontuur is slechts een ongemak dat op de juiste manier beschouwd wordt...)

Cale. McKean. Cat. Bag.

2007-02-18T23:21:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 16 februari 2007, 22h56.

Cale. McKean. Kat. Zak.

Dave McKean heeft net de cover gemaakt voor de nieuwe John Cale boxed set. Ik voel me een beetje vaderlijk over dit, want vele jaren geleden kreeg ik een telefoontje van John Cale, zomaar uit het iets, met de vraag of ik een kunstenaar kon voorstellen voor zijn autobiografie, en toen hij alle dingen die hij wou opgesomd had, zei ik “Jij wil Dave McKean” en gaf hem Dave’s telefoonnummer. (Ik zei hem dat, als Dave het niet kon doen, ik vier of vijf verschillende kunstenaars zou vinden die konden doen wat hij wou.) Maar Dave deed het, en toen was John de verteller voor Daves film Neon, en nu heeft Dave de cover van de Cale boxed set gemaakt – een cover dat verschillende visuele verwijzingen naar John’s hele geweldige carrière bevat. (Ik ben een grote John Cale fan, moet ik eraan toevoegen, en Fragments of a Rainy Season zou een van mij Verlaten Eiland Cds zijn.)

Bovenop het schilderen van de cover, heeft Dave ook een soort kunstenaars commentaar opgenomen over het schilderen en John. Als je naar http://www.john-cale.com/ gaat en dan op het schilderij klikt (or gewoon naar http://clients.onyro.com/emi/cale/ glipt) zal je veel leren over kunst, en mr. Cale, en Dave, en daarenboven geamuseerd zijn omdat hij erg grappig is. (En het is de moeite waard, eerlijk gezegd, gewoon al om Dave McKean te horen zeggen “Shiny, shiny, shiny boots of leather...”)

Worth waiting for...

2007-02-18T23:06:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 15 februari 2007, 21h39.

Het wachten waard...

In 1985 of 1986, toen ik mijn zoon Mike in de gaten hield terwijl hij op zijn driewieler rondfietste op het naburiger kerkhof, dat we gebruikten omdat we geen tuin hadden, bedacht ik een idee voor een verhaal over een kleine jongen die op een kerkhof verzeild raakte en opgevoed werd door dode mensen. Daarna schreef ik het niet, omdat ik besloot dat ik niet goed genoeg was als schrijver.

In de jaren daarna, pakte ik een stukje papier en probeerde een scene van het begin te schrijven, besloot ik dat ik nog niet goed genoeg was, en legde het opzij.

Kort geleden kwam ik tot de conclusie dat ik er niet beter op werd. Dus schreef ik een kortverhaal genaamd “The Witch’s Headstone”, wat waarschijnlijk hoofdstuk 4 of 5 van het boek zal zijn.

En vandaag beëindigde ik het schrijven van Hoofdstuk Eén van The Graveyard Book, en het is een echt boek. Ik weet dat het een echt boek is, want er zijn allerlei dingen die ik nog niet echt weet, en ik kan niet wachten tot ik ze ontdek.

Gelukzaligheid.

Valentine

2007-02-18T14:26:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 14 februari 2007, 10h09.

Valentijn

Weet je, de lezers van dit blog, samen weten jullie alles. Vorig jaar postte ik over Joe Hill met
Eén van mijn favoriete kortverhalen van het afgelopen jaar was “Best New Horror” van een auteur waarover ik voorheen nog niet gehoord had, met de Joe Hill, in Postscripts # 3 van PS-uitgeverij. Zijn website is http://www.joehillfiction.com/index.htm , en ik heb net gemerkt dat hij een collectie heeft uitgebracht, 20th Century Ghosts. Ik heb op het moment niet veel tijd om te lezen, maar ik ga een exemplaar bestellen.
en de volgende morgen kreeg ik een e-mail van iemand genaamd Jeff, waarin stond
Bedankt voor je post over Joe Hill gisteren. Het was de andere helft van een toeval dat me een paar toffe minuten zoekwerk op het web bezorgde. Misschien wist je dit zelf al en was je gewoon sluw, maar het blijkt dat Hill eigenlijk Joe Hill King is en zijn ouders als kluizenaars in de wouden van Maine leven, die zelf ook af en toe wat geschreven hebben.

Zie, ik kwam laat thuis met een exemplaar van de nieuwe Entertainment Weekly en, gestart vanaf de laatste pagina, las ik Stephen Kings recentste essay waarin hij zich lovend uitliet over een vriend van zijn kind genaamd Shane Leonard. Goed voor hem. Toen kwam ik naar boven om een paar blogs te lezen, klikte op de Hill link die jij had bijgevoegd en ergens daar zag ik een knipoog naar Hill’s webmaster – een kerel met de naam Shane Leonard...

Zoals ik zei, samen weten jullie alles, of zullen jullie alles ontdekken. Het was iets waarvan, toen ik het wist, ik verkoos niet te herinneren of hier te vermelden – vooral om dat ik in zag waarom Joe het zelf deed, en ik vond het een goed ding. Ik was tevreden dat ik het verhaal eerst leuk vond, voordat ik me realiseerde dat de autor de aardige jonge man was die ik had ontmoet aan de Season of Mists signeersessie in Boston, veertien jaar eerder.

Hoe dan ik, ik vond Twentieth Century Ghosts geweldig, en was toen heel erg verrast door Heart-Shaped Box, waarvan ik verwachtte dat het rustig en literair was, zoals de kortverhalen, maar het was in plaats daarvan een geweldige achtbaan, bijna onmogelijk om te stoppen met lezen. Ik las het graag, had veel plezier in het schrijven van een flaptekst, en was heel erg tevreden toen ik in New York Times een recensie zag van Janet Maslin, die er blijkbaar evenveel van genoten heeft als ik.

Ik zie op zijn website – http://www.joehillfiction.com/ -- dat hij nu, vanaf gisteren – op een signeertour is. Ga en zie of hij in je buurt komt. Vertel hem dat ik Hallo gezegd heb.

(Tot nu to is Dianna Wynne Jones’ The Pinhoe Egg mijn favoriete boek dit jaar. Het is de dichtste benadering van een vervolg op Charmed Lives dat ze heeft geschreven – een Chrestomanci-roman met Cat erin, en nog vele extra dingen. Het soort boek dat je droevig maakt op pagina 400 omdat je dan slechts nog honderd paginas te lezen hebt voor het uit is.)

Beste Neil;

Om verder in te gaan op je opmerkingen over “The Land of Green Ginger”, ik kan me herinneren dat ik het op TV gezien heb in de late vijftiger jaren. Ik heb de IMDB doorzocht en het was aflevering 6 van seizoen 1 van “Shirley Temple’s Storybook” vertoond op 18 april 1958. Elke aflevering van de serie dramatiseerde een (meestal) bekend sprookje/Duizend-en-Eén-Nacht-verhaaltje/fantasie-verhaaltje. Ik kan me eigenlijk niets herinneren van de aflevering maar ik kan me herinneren dat ik volgende aflevering verlangde.

Groetjes,

Paul Burrows

Vreemd genoeg, enkele jaren geleden kocht ik de video van iemand op eBay. Het was een vreemd ding, niet echt grappig, ik weet niet precies wat het was, en ik vroeg me af of het deze ervaring was die Langley terug naar zijn materiaal heeft gestuurd om er de 1965 editie van te maken. Het is ergens daar op het net, en zal waarschijnlijk binnenkort misschien op YouTube komen.

...

Dit kwam binnen van een heel gelukkige Elizabeth, de manager bij DreamHaven...

42 bestellingen tot nu to. Jouw fans zijn de beste! Je kan hen vertellen dat ik het gezegd heb. En we zullen de bestellingen zo snel mogelijk vullen, maar er kan wat vertraging zijn, omdat de manager nu met tranen in de ogen zit en dat haar typen vertraagd.

Liefs,
Elizabeth

Ik ben even dankbaar als zij.

... en op het moment speel ik, opnieuw en opnieuw, “When My Ship Comes In” een stukje muziek dat ik vond op de Fabulist, door de North Atlantic Explorers.

En op http://polloxniner.blogs.com/polloxniner/2006/02/_having_lived_ l.html, is de North Atlantic Explorers cover of Lloyd Cole’s “I Will Not Leave You Alone”, wat het perfecte Valentijns soort liedje is, als je er eentje wilt. (Mijn meest favoriete Valentijnslied is waarschijnlijk Thea Gilmore’s “Holding Your hand” maar ik kon het niet online vinden, dus link ik er ook niet aan.)

Psst. Dreamhaven. Pass it on...

2007-02-18T00:05:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 13 februari 2007, 10h08.

Psst. Dreamhaven. Zeg het verder...

I think so, but I can't remember. Ik ben al meer dan vijftien jaar fan van DreamHaven Books in Minneapolis, waarschijnlijk sinds Terry Pratchett en ik er onze eerste signeersessie voor Good Omens hielden (of ik daar al eerder gesigneerd had? Waarschijnlijk wel maar kan ik me niet herinneren. Ik heb de eigenaar, Greg Ketter, nochtans in 1987 op een trein van Brighton naar London voor het eerst ontmoet). Ik heb Greg Ketter en het personeel graag, ik koop er graag mijn boeken (ze hebben dingen die ik nooit ergens anders vind en die ik WIL. Ik ben er zeker van dat een heleboel boekenwinkels de annotated archy and mehitabel verkopen, maar als ik bij DreamHaven binnenwandel is het iets dergelijks dat ik als eerste zie. Zalig.)

Een paar jaar geleden gaf ik ze www.neilgaiman.net, wat ik als toonbank had, vooral omdat ik het beu was mensen te antwoorden die vroegen waar ze iets –- maakt niet uit wat – van mij konden kopen. Ik signeer dingen voor ze wanneer ik passeer.

Sommige mensen denken dat ik een aandeel in de winkel heb of zo, en dat is niet zo, ik heb alleen een verlangen om het nog altijd in de buurt te hebben als een plek waar ik kan inkopen, of signeren, of naar te telefoneren en rare boek-gerelateerde vragen te stellen. Ik heb veel te veel goede boekenwinkels op de fles zien gaan in het laatste decennium.

Greg heeft een paar van mijn boeken en luisterboeken uitgegeven. Ze hebben jaren als postvak voor mij gefunctioneerd. Goede mensen, goede boekenwinkel (en stripwinkel, en speeltjes, rariteiten en zelf, in de achterkamer, waterige oogjes leesmateriaal dat slechts voor volwassenen is-winkeltje.) (Ik ken geen andere winkel dat “Vintage Sleaze” als categorie heeft voor tweedehands boeken.)

Ik kreeg een alarmerende e-mail van Greg vanmorgen...

Er is bij ons ingebroken zaterdagnacht. Ze hebben een beetje cash meegenomen maar hebben de winkel en mijn kantoor tot puin gereduceerd. Er is veel schade, maar de verzekering zal het meeste betalen. Maar na de lage verkoopscijfers van de moment, zal dit toch pijn doen. Ik hou niet van liefdadigheid, maar als je mensen ertoe kan aansporen om misschien gauw een extra boek van ons te kopen, zal het wel helpen. Drie boekenwinkels zijn failliet gegaan in de Twin Cities de afgelopen maanden en ik wil er geen vier van maken.

Je kan ze online vinden op http://www.dreamhavenbooks.com. Hun huidige catalogi staan er op, voor nieuwe en tweedehands dingen. Er zijn coole nieuwe dingen. Er zijn koopjes.

Als je dingen van mijn hand wilt – of van de hand van mensen zoals Charles Vess of Dave McKean, die met mij gewerkt heeft, ga en snuffel rond op hun http://neilgaiman.net site. Vele gesigneerde dingen, en dingen die je echt nergens anders kan krijgen. (Ze hebben, bijvoorbeeld, drie audio Cds – eentje is een dubbel-CD – met veel verhalen en dergelijke die nergens anders opgenomen zijn.)

En als je in de buurt van Minneapolis bent, spring dan eens binnen. Het is een groot paars gebouw. Je kan het niet missen.

Ga boeken van ze kopen. En vertel het verder aan anderen. Ik ben egoïstisch. Ik wil nog lang de mogelijkheid hebben om boeken bij DreamHaven te kopen. Goede dingen sterven wanneer mensen vergeten.

Extremely Short Legal Entry

2007-02-17T17:20:00.000+01:00

Van Neil, maandag 12 februari 2007, 17h50.

Extreem Korte Wettelijke Post

Deze wet van Minnesota leest alsof het geschreven is door twee verschillende mensen. En alsof het gezongen moet worden door een Gilbert-en-Sullivaneske politicus, met een koor van vrouwelijke wettenmakers op de achtergrond. http://blogs.walkerart.org/offcenter/?p=631

Bovendien deed het me Mike Ford missen, die dat beter gedaan zou hebben.

...

En het Orakelinstrument van Voorspelling heeft nu zijn eigen webpagina, wat langer mee moet gaan en handiger zou moeten zijn dan degene in de blog van een paar posts geleden: http://www.neilgaiman.com/journal/8ball/

Something good...

2007-02-17T16:46:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 10 februari 2007, 13h24.

Iets goeds

Ik heb op dit blog al vermeld hoeveel ik hield, zowel als jongen en als volwassene hardop lezend, van Noel Langley s sardonische en verrukkelijke Duizend-en-Eén-Nacht fantasie The Land of Green Ginger, een boek dat Langley (beter bekend, denk ik, voor zijn werk aan het script van de film van The Wizard of Oz) schreef en tot drie keer to herschreef in een periode van dertig jaar. (Mijn favoriet is de tweede versie van 1966, dat twaalf en een halve hoofdstukken heeft.)

De post van deze morgen bracht me een boek en een brief, van Paul Durrant, een Engelse uitgever, met de uitleg dat mijn vermelden van The Land of Green Ginger op mijn blog hem ertoe aangezet had om het te zoeken en te herlezen, en dat hij daarna op een queeste gegaan was voor andere Noel Langley boekenn, waarvan Desbarollda the Waltzing Mouse, met illustratiies van Edward Ardizzone, de zeldzaamste was.
Wat hij, toen hij het eenmaal gevonden had, zo graag las, dat hij de rechten verkreeg om het opnieuw uit te geven en dus ook deed (http://www.amazon.co.uk/Desbarollda-Waltzing-Mouse-Noel-Langley/dp/1905946023/).

Het boek was Desbarollda. Ik las de eerste paragraaf en ik was verslaafd. Een drieënzestig-pagina lange achttiende eeuwse roman over een walsende muis in uitstekende stijl. Natuurlijk.

Ik vond vijf pagina’s op Amazon, en zal hier de eerste twee pagina’s van het eerste hoofdstuk plaatsen. Klik erop om een versie te zien die groot genoeg is om te lezen. Je zal gauw genoeg weten of je het graag zult lezen:

Ik ben nu al een lijstje aan het opstellen met mensen waarvoor ik exemplaren moet bemachtigen (eens denken.... Susanna Clarke, Ellen Kushner...)

Now We Are Six

2007-02-16T00:54:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 9 februari 2007, 10h10.

Nu Zijn We Zes

Ik denk dat dit oorspronkelijk het idee van de Webelf was. Toen lokte ze Dan Guy in haar web van zotheid. Ik stemde ermee in dat als er een blog-verjaardagsspeeltje zou zijn, niets meer toepasselijk kon zijn, en toen deed ik mijn deel van zijn creatie door a) voor te stellen dat een Swami-kostuum meer toepasselijk was dan een tovenaarskostuum en b) het voorstel af te slaan een om dag vrij te nemen om een Swami-kostuum te uren en een foto te nemen met mij in het en c) uiteindelijk te zeggen “Wat, alsof jij geen wonderen in Photoshop doet voor je levensonderhoud? Doe alsof.”

Dus...

Eerst en vooral, DIT IS GEEN SPEELTJE. DIT IS EEN SERIEUS VOORSPELLINGSINSTRUMENT. Het mag alleen gebruikt worden door degenen die bereid zijn om het te benaderen met de gepaste zin voor respect en mystiek ontzag, degenen onder jullie die emotioneel en spiritueel bereid zijn om het gordijn te laten vallen, en geconfronteerd te worden met JE EIGEN TOEKOMST.

Om te beginnen moet de quaestor zichzelf in de juiste gemoedstoestand brengen. Vasten is aanbevolen, maar niet verplicht. Zuiver jezelf van alle onzedige gedachten. Ruim je kamer op en blink misschien het zilver op.

Bedenk dan je vraag. Zet het vast in je gedachten in algemene termen. Zoek geen materiële winst (het Serieuze Instrument van Voorspelling zal alle pogingen om de geheimen van loterijnummers of uitslagen van sportevenementen of hogere fysica – niet omdat het dat niet weet – DWAZE STERVELINGEN, HET WEET ALLES – maar omdat DE WERELD ER NOG NIET KLAAR VOOR IS). Zoek spirituele vervolmaking. Zoek goddelijke verlichting.

Schud dan de mystieke bal van waarheid. Klik niet gewoon op het. Schud het. Echt. Alleen wanneer het geschud wordt, zullen de poorten naar de toekomst openzwaaien en de informatie erdoor laten.

En dan, mystiek en magisch, de informatie die je nodig hebt zal van de 950 000 woorden van deze blog geplukt worden, en zal voor je geplaatst worden.

De woorden die je gegeven worden zijn gegarandeerd perfect toepasbaar op jouw situatie, en zullen je leren hoe te reageren en wat vervolgens te doen. Maar, als ze dat niet zijn, of als je ze niet goed vindt, schudt dan opnieuw en nieuwe woorden zullen tevoorschijn komen, misschien meer toepasselijk. Alleen jij kan het zeker weten – alleen jij en het Orakel.

ZOEK GEEN RUZIE MET DE MYSTIEKE ORAKELBAL VAN VERLICHTING. Het zal winnen.

Zo.

Heb je deze instructies zorgvuldig gelezen?

Moet je ze opnieuw lezen?

[Voor serieuze Zoekers naar de Waarheid is het aanbevolen dat je deze post afdrukt en er verschillende maanden over mediteert voordat je een eerste poging waagt om de sluier weg te trekken. Vele echte en toegewijde Pelgrims op de Weg van de Orakelverlichting hebben de inhoud van deze post ondersteboven op hun buik laten tatoeëren, zodat ze het, bijvoorbeeld, kunnen lezen en bestuderen wanneer ze in bad, de douche of bepaalde Yoga-posities zijn.]

Ben je klaar?

DAN WEES BEREID OM VERSTELD TE STAAN EN VERWONDERD TE ZIJN!

(Neem er alstublieft nota van dat de mystieke kracht van het Orakelinstrument van Voorspelling zodanig is, dat er alleen garantie is dat het hier, op www.neilgaiman.com en niet op feeds, syndicaties en andere dergelijke plaatsen werkt. Verre van een nadeel te zijn, is dit in feite een BEWIJS VAN DE GOEDE WERKING! Als je dit leest via een feed en je het orakel moet raadplegen, doe het dan op http://www.neilgaiman.com/journal/2007/02/now-we-are-six.html)

NOTE – de Magische Journal 8 ball heeft nu een permanente plek op neilgaiman.com, op http://www.neilgaiman.com/journal/8ball/ en zal daar altijd werken. Hier (haalt schouders op) zou het wel of niet kunnen werken.

Not quite blog birthday...

2007-02-16T00:06:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 8 februari 2007, 23h22.

Nog net niet blog-verjaardag...

Mijn dochter Holly produceert dit jaar De Vaginamonologen op Bryn Mawr. http://events.vday.org/2007/College/Bryn_Mawr_College. Wat ik hier normaal niet gepost zou hebben, maar ik ben er net via een correspondent achter gekomen dat – in Atlantic Beach Florida – het toneelstuk net omgedoopt is naar de Hoohaa-monologen, om voorbijgangers met kleine dochters die genante vragen stellen... wat blind lijkt te zijn voor het eigenlijke doel op een ongelooflijke schaal.

Felicitaties aan Xeric Award-winnaar Joshua Kemble. Vele jaren geleden heeft Dave Sim, Kevin Eastmans uitgeverij Tundra en Peter Lairds opkomende Xeric Foudation observerend, gezegd: “Er is een goede manier en een verkeerde manier om een miljoen dollars te verliezen.” Tundra is lang, lang lang vergeten, maar sinds september 1992 heeft de Xeric Foundation bijna 2 miljoen dollar aan beurzen gegeven aan zelfstandige comic-makers. http://www.xericfoundation.com/

Ik heb een deadline nu, met een laatste opblinken van Interworld (het is heel raar om een zeven-jaar oud manuscript te lezen en in orde te brengen), dus ik zal hier niet treuzelen. Ik zal er gewoon op wijzen dat morgen, de Negende Februari, de verjaardag van deze blog is.

En dat Danguy en de Webelf het beste verjaardagsspeeltje ooit voor het gemaakt hebben. Maar dat zal tot morgen moeten wachten...

From the distant past

2007-02-08T14:03:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 7 februari 2007, 23h29.

Vanuit een ver verleden

Nog voor dat deze blog ooit bestond, bewoonde ik andere plaatsen die je slechts met een modem kon bereiken. Eerst Compuserve, dan Genie en daarna de Well, en beantwoordde vragen enz. op iedere plek, en hing daar wat rond. Ik heb geen idee of er ergens archieven zijn van de Compuserve-dingen of de Genie-onderwerpen, maar The Well is nog altijd daar, ik ben blij dat te kunnen vertellen, en om de paar jaar ga ik terug eens langs en word geïnterviewd en hang wat rond in het inkwell.vue-gedeelte voor een paar weken. Het is een geweldige plek en is toegankelijk voor eenieder via het web: http://www.well.com/conf/inkwell.vue/

Dus, in de context van het huidige Fragile Things interview, dat nog maar net begonnen is, las ik een post van 20 juni 2000, geschreven terwijl ik American Gods schreef. Waarvan ik hier een stukje herpost omdat a) er veel meer coole dingen zoals dit zijn op de verschillende Well-onderwerpen die ik schreef (hier is de eerste, de tweede, de derde, -- en b) als er ooit een verhaal op deze blog moest staan, is het deze.

...vorige week maakte Maddy me in de vroege ochtend wakker.

“Pappie,” zei ze, “Er hangt een vleermuis op het keukenraam.”

“Grumphle,” zei ik en ging terug slapen.

Al gauw maakte ze me weer wakker. “Ik heb een tekening gemaakt van de vleermuis op het keukenraam,” zei ze en ze toonde me haar tekening. Ze is een erg goede kunstenaar voor een vijfjarige. Het was een schets van de keukenramen, met een vleermuis op één van de keukenraam.

“Heel mooi schat,” zei ik. Toen ging ik terug slapen.

Toen ik naar beneden ging...

We hebben, in plaats van hangende vliegenvangers, doorschijnende strips van lijmachtig helder plastic, ongeveer 6 inch lang (ongeveer 15 cm) en een inch (2,5 cm) hoog, geplakt tegen de ramen van de benedenverdieping. Wanneer ze genoeg vliegen verzameld hebben, pulk je ze van het raam en gooit ze weg.

Een vleermuis zat vast op eentje. Hij keek recht de kamer in. “Ik denk dat hij dood is,” zei mijn assistent Lorraine.

Ik pulkte het plastic van het raam. De vleermuis siste naar mij.

“Nope,” zei ik. “Hij is ok. Hij plakt gewoon vast.”

Dan was de vraag: hoe krijgt men een vleermuis (huid en haar) van een vliegenstrip. Gelukkig herinnerde ik me de Bram Stoker award. Nadat de deur er af gevallen was (zie vroeger in dit onderwerp) had ik een oplosmiddel op basis van citrusvruchten gekocht om de oude lijm te verwijderen zodat ik de deur opnieuw kon vastlijmen.

Dus druppelde ik het citrusoplosmiddel op de humeurige vleermuis, duwde hem van het plastic met een twijgje, totddat een naar citroen geurende vleermuis op een krant kroop. Die ik vervolgens op een hoge hoop hout legde en de vleermuis kroop tussen de houtblokken. Met enig geluk was hij weer helemaal de oude de volgende nacht...

Natuurlijk, als het nu gebeurdt was, zou ik Maddys vleermuistekening inscannen om ook erbij te zetten. (Ik vraag me af of het nog ergens te vinden is.)

PS. Een klein, half-verwarde verwijzing naar de eerste industriële uitgever blog die ik zie, die niet ongelooflijk slecht is: http://olivereader.com/. Technisch gezien veronderstel ik dat ze één van mijn uitgevers zijn, maar dat is niet waarom ik naar ze verwijs. Ik denk dat het iets is waarnaar ik uitgevers kan verwijzen als ik zeg: “Je kan altijd een blog maken...”

PPS: Van Dan Guy en de Webelf, het zotste van de plezante website speeltjes:
http://www.neilgaiman.com/journal/labels/clouds/dynamic_term_cloud.php
Het nieuwe speeltje! Het toont de top twintig termen van iedere maand, al dynamisch groeiend en krimpend in de tijd.
Geef die twee tijd en ze zullen echt de Blog Post Magic Eightball maken.

"...hair that creeps off in the night and devours small animals..."

2007-02-07T13:19:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 6 februari 2007, 23h24.
“... haar dat ’s nachts wegkruipt en kleine diertjes verorbert...”

Susan Henderson’s op haar gebaseerde interview staat online. Copyright-problemen hebben ervoor gezorgd dat de meest beschamende foto’s van allemaal (van een 1996 Wired fotosessies) niet gepost konden worden, maar er zijn twaalf foto’s die niemand ooit gezien heeft op de site, en wat commentaar. (En als Geoff Notkin een vervangfoto vindt voor de punk periode, zullen we die verwisselen met die ene foto van The Kindly Ones, dat op het moment op de site staat, en dat zal dan het gelukkige nummer dertien zijn.)
http://litpark.com/2007/02/07/neil-gaiman/

(Trouwens, onze Googlebom lijkt nu toch gewerkt te hebben -- deze website staat nu op #10 in de Penn Jillette rating -- http://www.google.com/search?q=penn+jillette. Hah!)

random ponders

2007-02-06T23:39:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 6 februari, 09h46.

willekeurige bedenkingen

Zo nu en dan betrap ik mezelf erop dat ik het verkeerde denk. Ik bedoel, ik was een artikel in Slate aan het lezen dat erover ging of er al dan niet op Vietnam veteranen gespuugd werd (were spat upon) toen ze terug keerden, zoals de stadslegende claimt, en ik betrapte mezelf erop dat ik, ongepast, “Dat is vreemd” dacht.

Vreemd, omdat ongeveer twintig jaar geleden, toen ik de Atlantische Oceaan overstak, ik opmerkte dat “to spit”, in normaal Amerikaans gebruik, niet langer een onregelmatig werkwoord was; dat de verleden tijd, op zijn minst in gesprekken, van “to spit” niet “spat” maar “spit” was. Zoals in "I will never forget the day that this drunk guy spit at my best friend". Het leek ook niet samen te hangen met opvoeding of regio.

Maar in het Slate artikel alle “spits” en “spats” stonden op de juiste plaats en in de juiste tijd.

(Een Google voor “were spit on” leverde mij 10 500 artikels op, terwijl een Google voor “were spat on” me slechts 950 resultaten leverden [en een “bedoelde u were spent on?” ]. Al de eerste resultaten hadden het over Vietnam veteranen.)

...

Ik herinner me dat, ongeveer acht jaar geleden, het toenmalige Warner Brothers co-studio hoofd Billy Gerber me vertelde dat hij wekelijks telefoontjes kreeg van mensen die een Sandman-film wilden maken, regisseren of erin meespelen. “Op woensdag,” zei hij, “belde Michael Jackson erover.” Gegeven het commentaar van Alan Horn en Jeff Robinoff, die nu Warner Brothers leiden, enkele maanden geleden, geloof ik niet dat de telefoontjes van mensen die de Sandman willen maken verminderd zijn in de afgelopen acht jaar – het tegenovergestelde, eigenlijk. Wat ik vermeld omdat ik een kleine zondvloed van brieven heb ontvangen van mesen die me vragen wat ik dacht van het feit dat Joel Schumacher in een interview vertelde dat hij heel graag een Sandman-film regisseerde en ze vroegen zich af of dat nu ging gebeuren, en natuurlijk is het niet zo. Het zet mr. Schumacher gewoon in een hele lange rij van mansen die de Sandman willen maken, ergens voor Michael Jackson.

...

En terwijl we toch spreken over onwaarschijnlijke dingen, als iemand me vertelde dat een van mijn boeken op de Good Housekeeping lijst van “Tien beste Romance Novels” staat, zou ik hen beschuldigd hebben van dronkenschap en in het ootje houden van een oude man. En toch, zie hier: http://magazines.ivillage.com/goodhousekeeping/view/babes/articles/0,,284607_707518,00.html

Wil je het eerste dozijn of zo pagina’s van Eddie Campbell’s nieuwe graphic novel? Je weet dat je het wil...
http://www.firstsecondbooks.net/bdda/bddaGift01.html

Mijn vriendin Dianna Graf van Tasmania stuurde men net de link naar http://www.workfriendly.net/browse/Office2003Blue//http/www.neilgaiman.com//journal
wat deze blog plaatst in een, euhm, werkvriendelijke context.

...

Iemand, die Lynne heet, schreef me om me te vertellen dat je niet langer kunt rechtermuisklikken en knippen en plakken van mijn blog via IE7. Ik keek het na en ze heeft gelijk: alhoewel je het probleemloos kunt doen via Firefox, willen noch IE7 noch Opera je toelaten om te knippen en te plakken van eender welke plaats op de www.neilgaiman.com website op het moment, op een PC. (Er is geen probleem met Macs.) Dit is mysterieus. Ik heb de Webelf erop gezet en we zullen het oplossen.

ice

2007-02-06T22:54:00.000+01:00

Van Neil, maandag 3 februari 2007, 18h09.

ijs

Heb net een paar zware dagen achter de rug – een of andere virale voedselvergiftiging, wat geen pleziertje was. (Ik heb het geluk dat ik het soort dokter heb die huisbezoeken doet – niet de officiële soort, maar meer het opdagen tijdens zijn lunchpauze om te zien hoe het met me gaat.) Ik ben over het ergste heen, maar nog maar net aan het genezen. De temperatuur daalde tot min 21 F (min 29C) en ik ontdekte dat een ietwat geïmproviseerde plek in de hoek van het kantoor, waar een boel bedrading en kabels – vooral TV van de satelliet, de DSL-lijn, en iets waarvan ik denk dat het waarschijnlijk een Russische spionagekabel is – binnenkomen, dat nu, in het kantoor, in een warme kamer, bedekt is door ijs. Ik dacht dat dat de reden was waardoor het netwerk van het huis kortsluiting gemaakt had (wat het ook gedaan had), maar vandaag had ik alles uitgetrokken en weer in de stopcontacten gestoken (dat op dat handige lijstje staat van dingen die je kan doen om het zelf te maken, samen met Zet Het Af En Wacht Een Beetje) en plotseling werkte alles weer als gesmeerd. Wanneer het weer wat warmer wordt, zal ik de ijs-omgeving degelijk maken en isoleren. (Op het moment is het opgewarmd tot min 19 F buiten.) (Ik heb een deel van het ijs afgebroken, daarna een foto genomen. Ieuw en brrr.)

Susan Henderson heeft een interessant interview met mij gedaan, vooral over haar, versierd met vele beschamende foto’s van de foto-albums door de jaren heen, allen van mij met onwezenlijk haar. We hopen een laatste foto live te pakken te krijgen voor het op het net gezet wordt, van mij als een tienerpunk. Ze kondigt het aan – en heeft enkele tot nu toe ongeziene en redelijk onwesenlijke foto’s – op http://litpark.com/2007/02/05/question-of-the-week-hair).

Ik vond dit Nerve essay even fascinerend als amusant met een wrange nasmaak:

De Religious Right is correct op precies twee punten: maagdelijkheid kan van groot belang zijn, als het op de juiste manier aangepakt wordt; en wat je leest, luistert of kijkt, beïnvloedt hoe je je leven leidt. De conservatieven zijn zo slim om sexy films te laten bannen van Wal-Mart. Ik kan geloven dat inderen elkaar neerschieten door videospellen. Wilco zorgde ervoor dat ik mijn inwonende vriend uit huis smeet toen ik tweeëntwintig was. En Sandman zorgde ervoor dat ik op mijn vijftiende als sport mannen kwelde.

http://www.nerve.com/personalessays/calhoun/godsofnewyork/index.asp?page=1

En terwijl we over ongewilde gevolgen spreken, ik heb kortgeleden enkele interessante uren doorgebracht met het bladeren in mijn ontvangen exemplaar van The Neil Gaiman Reader, samengesteld door Darrell Schweitzer. Essays over de dingen die ik geschreven heb, door een dozijn van zeer intelligente mensen. Ik denk dat het waarschijnlijk een heel goed boek van essays is, maar ik ben ongetwijfeld de laatste persoon op aarde die iets zinnigs over dit boek kan zeggen, aangezien ik de minst competente levende criticus van de auteur in kwestie ben. Er waren een paar momenten waarbij ik voelde dat de beschreven auteur iets monsterlijk intelligents had gedaan, maar ze brachten het altijd meteen in evenwicht met de momenten waar ik zuchtte en dacht: “Je mag dan wel denken dat ik hier heel intelligent ben, maar ik schreef het zo omdat het zo gebeurde en ik helemaal niet intelligent ben...”.

Het enige wat ik frustrerend vond, waarvan ik hoop dat het rechtgezet zal worden in de volgende uitgave, waren de kleine foutjes in de feiten, foutjes in de data (Smoke and Mirrors is gepubliceerd in 1998, niet in 2001, zoals een essay vermeldt – het is correct vermeld op andere momenten verderop in het book) of wat de kunstenaar betreft (Dave McKean heeft The Doll’s House niet getekend, noch heeft Clive Barker het geproduceerd), en de kleine typfoutjes dat het geheel minder betrouwbaar maakt, waardoor het minder als een academisch referentiewerk gezien kan worden.

Verschillende mensen schreven me om me te laten weten dat de Penn Jillette Googlebom gelukt was, aangezien we een de Google top tien stonden, en verschillende andere mensen schreven me om me te laten weten dat Google het algoritme veranderd heeft om Googlebommen te vermijden... en gegeven dat de Google rang van “Penn Jillett” naar # 8 was gegaan en daarna, binnen enkele uren, volledige verdween (en blijkbaar ergens in de 300 staat – alhoewel het bij Yahoo nog altijd erg hoog staat), doet het vermoeden dat er een anti-Googlebom aan het werk is. (Ik zou natuurlijk Mijn Zoon Bij Google kunnen bellen, maar hij zou me met ongelooflijk veel plezier vertellen dat hij een vertrouwelijkheidscontract getekend heeft en helemaal geen commentaar mag geven...) Het zou interessant zijn om te zien of het weer omhoogklimt nu...

(Mijn dank aan iedereen die de link gepost heeft. Jullie zijn allemaal goud waard, en ik ben heel dankbaar.)

Ik ben er net achtergekomen dat het luisterboek FRAGILE THINGS, dat ik voorlees, juist genomineerd is voor een Audie Award (http://www.audiopub.org/files/public/Audies_Finalists_Release.pdf) wat zeer tof is – alhoewel ik dacht dat het luisterboek dat ik van Stardust het opgenomen beter was. Maar wat weet ik.
(Het volledige luisterboek dat ik van Neverwhere heb opgenomen zou deze herfst uitkomen. Wel, dat was pas werken.)

Ik vind de House of Lords geweldig wanneer ze zulke dingen zeggen:
http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/politics/6329851.stm

En ik wou al vaker vermelden dat wanneer je een exemplaar van de nieuwe speciale uitgave van The Last Unicorn DVD via de Conlan Press site koopt, de helf van het geld naar Peter Beagle gaat, en je exemplaar zal gesigneerd zijn, in tegenstelling tot het bestellen van een andere plek, waarbij het door niemand gesigneerd zal zijn en Peter Beagle geen cent zal zien. http://www.conlanpress.com/Merchant2/merchant.mvc

Stardusties

2007-02-04T14:12:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 3 februari, 19h55.

Stardusties

Een paar kleine beetjes Stardust-nieuws.

Ik was in de wolken toen ik hoorde dat Paramount de release-daturm naar 10 augustus 2007 verplaatst heeft. Wat inhoudt dat we het niet meer moeten opnemen tegen de Simpsons-films enz.

And Ben Barnes, who plays young Dunstan Thorne (and is thus, En Ben Barnes, die de jonge Dunstan Thorne speelt (en zo, buiten Ian Mckellen, de eerste sprekende rol in de film heeft) heeft zojuist de rol van Prince Caspian gekregen. En zal misschien vervolgd worden door het National Theatre omdat hij The History Boys verlaten heeft volgens de Times.

clouds of witness and word

2007-02-03T10:45:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 2 februari, 12h48.

wolken van getuigenis en woord

De Webelf wou wolkjes maken van de jaren inhoud op dit dagboek. Dan Guy kwam haar ter hulp – Robin voor haar Batman, Kato voor haar Green Hornert, Etta Candy voor haar Wonder Woman. Nu kan je de resultaten van zijn wolkenmakerij zien op:

http://neilgaiman.com/journal/labels/clouds/example-words.php
http://www.neilgaiman.com/journal/labels/clouds/term_cloud.html

En je zal vreemde dingen over de blog leren. (Ik weet dat ik dat in ieder geval gedaan heb.)

(De volledige versie, inclusief de extra 200 000 woorden van vragen en commentaren die niet van mijn zijn staat op http://www.neilgaiman.com/journal/labels/clouds/word_cloud.html , maar lijkt minder informatief dan de andere twee.)

Dank je Elf. Dank je Dan Guy.

En ze vertellen ook het verhaal van

"...when you live in a godless universe of pain. If the universe was ordered, Neil Armstrong should be the first Neil on Google."

2007-02-02T14:15:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 1 februari 2007, 21h53.

“... wanneer je in een goddeloos universum van pijn leeft. Als het universum geordend was, zou Neil Armstrong de eerste Neil op Google moeten zijn.”

Het citaat komt van Penns radioshow. Je kan het ook vrij via iTunes krijgen (hier is de URL).

Bij Time Magazine hebben ze een samenvatting van de top tien comics/graphic novels van het jaar. Allemaal goede keuzen, alhoewel ik verrast was door het opduiken in de lijst van sommige verfijnde herdrukken (Kings in Disguise, bijvoorbeeld.). Toch, het was leuk voor mij om Absolute Sandman erop te zien, vooral omdat ik het geschreven heb in 1987-1989, een tijd waarin het ondenkbaar was voor Time Magazine, of einig ander realiteitsmagazine, om enige plaats te wijden aan graphic novels of comics op een Beste van het Jaar-lijst.
http://www.time.com/time/topten/2006/comics/10.html

Locus’s Aangeraden lijst voor 2006 staat op
http://www.locusmag.com/2007/2006RecommendedReading.html

NEIL: IK LAS NET JE NIEUWE POSTADRES – MAAR IK STUURDE IETS NAAR DREAMHAVEN – ZAL DAT TOT BIJ JOU RAKEN OF HEB IK NET GELD VERSPILD AAN POST? OOK, GA JE ECHT ZOVEEL TIJD DOORBRENGEN IN HOLLYWOOD? HOU VAN JE - CLARE

Het zal tot bij mij geraken, maak je maar geen zorgen. Maar het is normaal niet zo’n snel ding.

En nee, ik ga niet zoveel tijd in Hollywood doorbrengen, het is gewoon de plek waar Cat en haar kantoor zijn. De vreugde van de moderne wereld is dat dingen heel gemakkelijk kunnen verplaatst worden, en we hebben beslist dat het veel beter is als brieven en dergelijk naar iemand gaan die ze op die dag kan bekijken en bepalen wat er vervolgens gedaan moet worden. Dit in tegenstelling tot het blijven liggen in een doos met mijn naam erop onder de toonbank bij DreamHaven en wachten tot de volgende keer dat ik beslis om naar de kapper te gaan en naar Hair Police ga en op de terugweg stop bij DreamHaven om dingen voor ze te signeren.

...

Vele kunstenaars en waarschijnlijk iemand die geen kunstenaar is tekenden Spider-Man covers voor een goed doel. Details en je kan er de blogging niet-kunstenaar uithalen op:
http://www.comicbookresources.com/news/newsitem.cgi?id=9528
...

Ter ere van National Gorilla Suit Day, heb ik een kunstige trading card en ik dacht dat je het wel een beetje tof zou vinden. Hier is de url:
http://www.mcmatz.com/2007/01/ebay_auction_at_4.html
Nu zal ik me langzaam terugtrekken naar de uitgang en langzaam verdwijnen —Madeline

Oh, Mark Evanier en Don Martin, wat hebben jullie gedaan?

Beste Mr. Gaiman, ik heb net de hele opname van Cody’s Books voorlees- en vraag-en-antwoord-sessie afgekeken. Ik had je nog nooit je werk horen voorlezen. Het is vervelend om te ontdekken dat je niet alleen een fantastische auteur, maar ook nog eens een evocerende verhalenverteller bent. Je mag toch niet allebei tegelijk zijn? Verder naar mijn vraag. (Ik heb er naar gezocht, maar ik kon niets specifieks over dit onderwerp vinden, mijn verontschuldigingen als ik eroverheen gekeken heb.) Krijg je als schrijver een gelijkaardig gevoel van afronding/beloning/genieten wanneer je de uiteindelijke climax van een verhaal creëert of heb je altijd een ook voor de technische kant van schrijven? Dank je. Hoogachtend, Clare Milner

Je bent te aardig.

En het enige antwoord dat ik kan geven is geen van beide. Omdat je het niet ervaart aan dezelfde snelheid. Er is een opluchting wanneer je aan het einde komt, maar het is ook een opluchting van aan het einde raken van iets waar je, meestal, verschillende jaren aan gewerkt hebt. Wat niet inhoudt dat je niet geraakt wordt op een emotioneel niveau door scenes of iets wat gebeurt met de personages, of dat je niet voelt wat er gebeurt tijdens het schrijven. Maar een lezer zal iets lezen binnen een paar uur waar jij een paar jaren of meer aan gespendeerd hebt om te schrijven. En dat grote moment van afronding kan gevolgd worden door nog een zes maanden schrijven.

Neil, een tijdje geleden vermeldde je in een post de leeslijst die John Crowley had samengesteld – die er eenvoudigweg fascinerend uitziet. Je zei dat een paar van de boeken op de lijst jou favorieten in de hele wereld waren. Dus dat leek mij een goede plaats om te starten! Maar welke waren het dan? Mijn excuses als het antwoord ergens anders op de site staat, maar ik kon het niet vinden... Beste wensen
Dominic Hartley

Het zijn Extraordinary Popular Delusions and the Madness of Crowds van Charles Mackay, een boek dat ik verafgood; en The Songlines van de briljante Bruce Chatwin (schrijf me niet om me te vertellen dat Songlines af en toch niet correct is. Het is nog altijd een wonderlijk boek en Chatwin schreef verrassend goed.)

...

Kan je je indenken dat deze blog zes jaar oud is op negen februari? Ik heb enkele ideëen over wat we kunnen doen dat plezant zou zijn en speciaal om de verjaardag te vieren, maar misschien zijn ze niet op tijd klaar...
...

Goeiendag mr. Gaiman. Of nacht. Of wat het ook is waar jij bent. Ik ben je blog nu al een paar dagen aan het lezen... (...) Hier zijn enkele vragen waar ik heel graag een antwoord op zou willen hebben. Met al de faam en vreugde die je bereikt hebt met schrijven, ben je niet bang dat je alles zal verliezen in één oogopslag? Ik wil niet morbide of zo overkomen, maar met al het harde werk dat je in je creaties stak, bent je bang om te sterven?
sorry... Ik wou J.R.R. Tolkien dezelfde vraag stellen, maar hij is er niet meer... Weet je, ik ben bang om te sterven en ik ben arm... Hoe voelt voor iemand zoals jij die al die dingen heeft bereikt in het leven?

Ik kan me herinneren dat ik angst had om te sterven toen ik op het vliegtuig van Londen naar New York zat midden 1988 met de eerste helft van Dave McKeans Black Orchid kunst in de vliegtuigcabine bij me – het waren de geschilderde originelen, en er waren geen kopieën omdat Dave, net van de kunstschool, geen geld had om ze allemaal te laten vermenigvuldigen op dat moment. Toen was ik ook nog aan het werken aan Sandman aflevering twee of drie.

En ik wist dat, als het vliegtuig zou neerstorten, Dave nooit de Black Orchid-pagina’s opnieuw zou tekenen, en het zou nooit uitkomen, en dat zelfs als de eerste Sandmans uitkwamen niemand zou weten waar het naartoe ging of wat het zou worden. Ik stak de Atlantische Oceaan al zweten over, mentaal de hele weg het vliegtuig in de lucht houdend.

Negentien jaar later ben ik opmerkelijk gelaten over leven en dood. Ik heb geluk omdat ik een heleboel dingen heb bereikt die ik wou doen en sommige mensen het opgemerkt hebben. Als ik binnenkort zou sterven (iets dat ik niet van plan ben te doen, moet ik er wel aan toevogen; ik hou van het leven en alles dat er bij hoort), laat ik een corpus van gevarieerd en interessant werk en 3 geweldige kinderen achter, en dat is meer dat ik ooit wou of hoopt te verwezenlijken.

Helpt dat?
...

Ik zou aan degenen van jullie die tot hier gelezen hebben, een klein pleziertje willen vragen. Zou iedereen die dit leest en een blog of website heeft, willen linken naar de laatste post -- http://www.neilgaiman.com/journal/2007/02/and-in-time-it-took-to-say-that-neil.html -- met als link tekst Penn Jillette? Na Penn’s recente uitbarsting over de kracht en alomtegenwoordigheid van dit blog op zijn radioshow, zou ik graag met zijn gedachten spelen en zien of we een google-bom kunnen creëren en deze blogpost in de eerste paar resultaten kunnen bombarderen als je naar Penn’s naam googlet.

En sst, laat niemand het hem vertellen. Ik wil dat het een verrassing blijft.

"...and in the time it took to say that Neil Gaiman wrote another two movies..."

2007-02-02T12:37:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 1 februari 2007, 18h23.

“... en in de tijd nodig was om dat te zeggen heeft Neil Gaiman nog twee films geschreven...’

Luister naar mijn vriend Penn Jillette, in zijn verrassende radio show (http://www.pennradio.com/) terwijl hij veel te veel plezier heeft op, euhm, mijn kosten gedurende een hele show over National Gorilla Suit-dag. Ik heb gelachen tot ik niet meer kon ademen, maar ik moet wel grif toegeven dat het misschien minder grappig is als je niet mij bent.

Maar het is nog altijd verdomd grappig. Je kan het downloaden op...

http://penn.freefm.com/episode_download.php?contentType=36&contentId=258493

A Quick One

2007-02-02T00:37:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 1 februari 2007, 09h04.

Een Vluggertje

Zo – de Black Phoenix Alchemy pagina van geurtjes voor CBLDF staat nu op

http://www.blackphoenixalchemylab.com/neverwhere.html

En ik ben aan het onderzoeken of we ook Stardust-geurtjes kunnen uitbrengen (aangezien dat de Stardust-geurtjes die Beth gestuurd had Maddy’s favorieten waren).

...

En – we zullen dit op de FAQ pagina enz. zetten – er is nu een echt adres waar je dingen naar toe kan sturen als je mijn aandacht wil krijgen, wat veel beter zou moeten werken dan DreamHaven Books (waar de dingen in een doos zouden zitten tot de volgende keer dat ik langs kwam).
Het is,

4470 Sunset Blvd. # 339
Los Angeles, CA 90027
USA

En het wordt bestuurd door het Mysterieuze Hulpje. Die eigenlijk (tromgeroffel) Cat Mihos heet (http://www.furrytiger.com/), en ze gaat proberen om ervoor te zorgen dat minder van mijn leven door de mazen van het net valt, dat ik meer tijd heb, enz. (Op het moment komt veel mail binnen via de FAQ-lijn, vooral van mensen die me willen interviewen, of me een paar vragen stellen voor hun boek, dissertatie of website, waardoor ik, als ik ‘ja’ zou zeggen tot ze allemaal of zelfs de helft, ik nooit tijd zou hebben om te schrijven of iets anders te doen. Dus dergelijk vragen, samen met alle andere dingen, kunnen nu naar Cat gestuurd worden die ze op z’n minst kan coördineren.)

En Cat is ook Cat@gaiman.net, moesten sommingen onder jullie haar direct willen bereiken. Ze zal de LA-kant van de dingen besturen en dingen afhandelen waarvoor ik eenvoudigweg geen tijd heb gehad om er toe te komen. (De Fabuleuze Lorraine is nog altijd mijn PA.)

Maar als je me een boek wil sturen om het te laten signeren samen met de Retourverpakking en portkosten of een gesigneerd boek wil kopen, of iets dergelijks, dan moet je wel nog met DreamHaven praten, via hun online shop of ‘stuff’ bij mij op de www.neilgaiman.net website.

low brow art starts here

2007-02-01T23:17:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 31 januari 2007, 08h14.

hier begint triviaalliteratuur

Dus Dan Guy ging terug in zijn data wolk, herconfigureerde het zodat het alleen woorden registreert die ik op de blog geschreven hebt, en de vragen en opmerking van andere mensen negeert, en liet me weten dat ik in de afgelopen zes jaren van bloggen 873 905 woorden heb geschreven. (Deze niet inbegrepen.)

(Zo gauw Dan tevreden is en we de wolk op Neilgaiman.com hebben zal ik er naar linken. Het is redelijk plezant.)

Op de achtergrond zijn de mensen aan het werken om het videomateriaal van de geheime Stardust site te versnellen. Ogenschijnlijk is Neilgaiman.com op het moment er niet klaar voor om streaming video te leveren in de hoeveelheden die de mensen willen zien.

Dennis Kitchen schreef om me te vertellen dat er nu een aan Will Eisner gewijde website is opo http://willeisner.com, inclusief forums en een Will Eisner Wiki.

Martin Roberts schreef me om te zeggen dat je een video kan zien van mij die versteld staat en onvoorbereid is toen Anansi Boys de August Derleth Award won op http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=1846991572 (en je kan ook vele andere dingen zien die veel leuker zijn dan mijn verrassing, zoals Joe Hill die twee prijzen wint en Pete Crowther die Pete Crowther is). Wanneer je er vrij zeker bent dat grappige boeken geen prijzen winnen, en dat jij geen Britisch Fantasy Awards wint, dan krabbel je niet eens een lijstje van mensen die je zou moeten bedanken op een papiertje.

Toen ik de Locus link naar “Romanschrijver David Eddings brandt het kantoor af” dacht ik, ja, ik heb ook zo van die dagen, maar blijkbaar deed hij het niet met opzet.

Mijn Chinese editeur, of eentje van hen, Ann Lin, stuurde me een link naar haar blog, waar ze de Chinese cover van Anansi Boys op heeft gezet – http://blog.sina.com.cn/m/linyao .

Help, alstublieft! Ik herinner me vaag dat je in je blog een auteur even grappig en populair (ik denk in) in de jaren ’20, maar nu algemeen vergeten die een boek over (weer, ik denk) Griekse goden in een moderne setting geschreven heeft. Aangezien ik Jonathan Carrolls romans gevonden en graag gelezen heb op jouw aanraden, keek ik naar verschillende boeken van deze auteur op Amazon en ze leken me wel het soort dat me boeit. Maar na veel gebruik te maken van de zoekmachine op de site en hoofdbreken, kan ik me de naam niet meer herinneren. Ik hoop dat ik me dit niet ingebeeld heb; het knaagt al een jaar of zo aan me. Bedankt voor je tijd.RMC

Dat was Thorne Smith en zijn Night Life of the Gods.

Hoi Neil. De reclameborden zullen binnenkort achter je aan zitten. (en alle andere Mini Cooper eigenaars) Kijk maar naar deze URL om te zien wat ik bedoel: http://news.com.com/Via%2BRFID,%2Bthese%2Bbillboards%2Bknow%2Byou%2Bby%2Bname/2100-1024_3-6154185.html - Steve ManfredRiver Falls, WI

Weet je, heel er hoog op de lijst van dingen die ik nooit op een reclamebord wil zien als ik voorbij rijd is “Hey Neil, ik ben er zeker van dat je sneller rijdt dan je schrijft” of iets dergelijks...

Hoi Neil, Aangezien ik van plan ben om de Sandman-serie in de Absolute-vorm opnieuw te kopen, ga ik mijn oudere TPB-versies aan een jonge vriend geven die ze super zou vinden. Mijn vraag is: verwacht je dat de Absolute-collectie beperkt blijft tot de ongeveer 75 aflevering van de oorspronkelijke Sandman-serie of zal Endless Nights er ook bijgevoegd worden? Ik wil het niet terug vragen aan het kind binnen een paar jaar. Groeten!

Ik denk niet dat er enige plannen zijn om een Absolute Editie van Endless Nights uit te brengen op het moment. Het was sowieso een te grote hardback.

Hoi Neil, Naast beeldjes en poster (uitgebracht door DC) en de verschillende boeken (van Harper Collins) zijn er nog plannen om ander merchandise van Stardust uit te brengen voor de film, zoals actiefiguurtjes en kleding? Dank je. Rob

Niet zover dat ik weet. Wat een zonde is, want ik zou erg graag de set van dode prinsen verzamelen. (Ieder van hen is dood op een anderen interessante manier.)

Het ziet er wel naar uit dat er veel Coraline spullen gaan uitkomen eind 2008, als dat enige troost is – het is iets Laika en Focus Films plannen en ze praten er al over met mensen.

...

Vorig jaar vroeg ik de kunstenares Kelli Bickman om een wandschildering voor de slaapkamer te schilderen. Het is iets waar ik iedere morgen naar kijk en ik ben nog altijd niet uitgekeken, ik zie altijd wel iets nieuws. (http://kellibickman.net/pages/neilgaimanmural.html)

Kelli vroeg of ze de wandschildering kon gebruiken om goede dingen te doen – voor CBLDF en voor de Tibetan Handicapped Children’s Hospital, en ik stemde in. Ze heeft het op een heleboek coole dingen gezet, beschikbaar via http://www.cafepress.com/gaiman .

Een ander Goed ding voor de CBLDF komt van de aardige mensen van Black Phoenix Alchemy Labs – zie http://www.blackphoenixalchemylab.com/new.html voor details, en ik zal naar hun eigenlijk pagina linken als het erop staat. Als je van geurtjes en parfums en boeken houdt, dan moet je hier op klikken. Zeven geuren, geïnspireerd door personages in boeken, met de helft van wat je betaalt dat rechtstreeks naar CBLDF gaat...

En uiteindelijk, een link naar de blog van mijn maat Eddie Campbell, die een foto bevat die ik voor hem met mijn GSM genomen heb, in Foyles, de laatste keer dat ik er was. (En, alhoewel het waar is dat ik het hilarisch vond, was het eerder het concept van “Low-Brow Art” (triviaalliteratuur), met allerlei geweldige dingen op de plank, dat ik grappig vond, dan de toepasselijkheid van die plan voor een boek getiteld The Fate of the Artist. Maar verdomme, dat was ook erg grappig.)

Not quite authorised, not quite not

2007-02-01T21:24:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 30 januari 2007, 9h18.

Niet echt geautoriseerd, maar ook niet echt niet

[Edit om toe te voegen – als je op dit moment op de link klikt, krijg je gewoon een foutmelding, omdat het niet klaar was om publiek te gaan en te traag liep enz. en offline genomen moest worden. Ik zal iets posten zo gauw het terug is. Sorry.]

[Latere edit. Het schijnt terug te zijn – maar geef de video een kans om te laden voor je hem afspeelt, anders zal het een beetje haperen...]

Ik weet niet zeker hoeveel hiervan mag verspreid worden, maar Paramount heeft beslist om een nieuwe richting in te slaan voor hun Stardust website op www.stardustmovie.com. Wat inhoudt dat de website wat later zal uitkomen en er een beetje anders zal uitzien.

Ondertussen hadden ze weken geleden een voltooide versie van de vroegere website klaar om te publiceren, die een paar video intervieuws met mij, enkele antwoorden op vragen over Stardust, Stardust bureaubladen en zelfs een doe-het-zelf Charles Vess kleurding (wat veel te plezierig is) bevat. Dus wij hebben met hun gepraat en zij hebben met ons gepraat, en de webelf deed webmage en als je dus klikt op

http://neilgaiman.com/stardust/

Zal je je op een plek vinden die er helemaal anders uit ziet en Paramount copyright meldingen en zulke dingen eroverheen, maar het is eigenlijk hier op www.Neilgaiman.com .

Ik weet niet hoe lang we toestemming hebben om dit op de site te houden, dus als je erin geïnteresseerd bent, moet je er waarschijnlijk nu mee gaan spelen en iedereen die geïntereseerd zou zijn vertellen dat het hier is.

What authors don't do, and other digressions

2007-02-01T19:46:00.000+01:00

Van Neil, maandag 29 januari 2007, 17h23.

Wat auteurs niet doen en andere uitwijdingen

Jonathan Carroll heeft me net een link gestuurd naar deze kleine spookachtige fotografische studies van ouderdom en tijd: http://www.bobbyneeladams.com/age.html en ik heb er naar gestaard en gedacht, dit moet ik verder bekend maken.

Lezen auteurs, als ze het ooit doen, hun eigen werk voor plezier? Vooral u, meneer Neil Gaiman.

Ik ben er zeker van dat sommigen het doen, net zoals sommige zangers waarschijnlijk graag naar hun albums luisteren voor plezier en sommige filmmakers hun films opzetten. De rest van ons willen het waarschijnlijk nooit meer lezen/horen/zien, nadat je zoveel tijd heb gestoken in zoiets.

Ooit zat ik vast in een huis waar er (letterlijk) niets te lezen viel, buiten een verouderde, beduimelde paperback van American Gods, en, omdat ik niet graag een bad nam zonder iets om te lezen, opende ik het bij de Cairo scene en had een lang bad terwijl ik mijn ogen boek las, en vond het niet zo’n vreselijk ervaring als ik verwacht had. Maar aangezien dat de enige keer was dat zoiets gebeurde in de bijna een kwarteeuw dat ik schrijver ben, denk ik dat het een nee is. (Ik luister ook niet naar mijn luisterboeken voor plezier.)

Gewoon zodat je het weet, er is een Engelse versie van de Apple Mac reclame met Mitchell en Webb van Radio 4 en Peepshow, kijk maar op http://www.apple.com/uk/getamac/ads/- zal je nu een Mac kopen? al het beste voor het nieuwe jaar, pete

Maar ik heb een Mac, eerlijk waar. Ik heb er zelfs enkelen. En ik heb Macbooks voor de hele familie gekocht. Ik ben er gewoon niet in geïnteresseerd om eentje te gebruiken als mijn reis- en werkcomputer tot ze een stuk minder wegen.

Hoi Neil: ik dacht dat jij en je lezers dit wel grappig zouden vinden, als ze het al niet fantastisch vinden. Van 5 tot 7 oktober zal de allereerste Internation Alchemy Conference in Vegas doorgaan: http://alchemyconference.com/ Volgens de site zal dit de grootste samenkomst van alchemisten zijn in 500 jaar. Het deed me een beetje denken aan de Cereal Convention in The Doll’s House, alhoewel kan aangenomen worden dat dit een beetje minder dreigend is. Maar aan de andere kant, misschien ook niet. :-)Pam (http://www.phantasmaphile.com/)

Ik denk dat dit gewoon erg cool is. Ik vraag me alleen maar af hoe Las Vegas ermee omgaat.

Ik denk dat de miljoenen woordentelling misleidend is. Zijn faqvragen, e-mails enz., die je gepost hebt daarbij inbegrepen?

Ik ben er zeker van. Ik zie niet in hoe een woordenteller het verschil kan maken welke woorden van mij zijn en welke van andere mensen, jij wel? Ik ben er zeker van dat de telling ook de de occasionele essays en speeches, die ik hier postte, en hoogstwaarschijnlijk ook titels van foto’s. Ik veronderstel, dat je in je hoofd “Ik heb geschreven” naar “ik heb geschreven, herpost of geknipt en geplakt” kan veranderen, als je schrik hebt om misleid te worden.

Beste Neil,
Jouw vermelden van bangs vs. fringe heeft mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en uiteindelijk moest ik het opzoeken. Het woord “fringe” is visueel vanzelfsprekend, omdat het zo eruit ziet, maar naar het schijnt komt “bangs” van “cut-bang-off” wat een manier is om de staart van een race-paard te knippen zodat het vlak en recht is. Of zoiets. Wonende in Noord-Amerika heb ik toch liever dat mijn gezicht niet naar het uiteinde van een paard referereert, maar ik denk dat er niets is wat ik eraan kan doen. Vooral aangezien ik nogal eens een paardenstraart durf te dragen. Candace

Ik hou ervan als ik iets bijleer.

Toevallig, ben ik Avram Davidson’s Adventures in Unhistory (ondertiteld Conjectures on the Factual Foundations of Several Ancient Legends. Eigenlijk is de titelpagina veel langer dan dat, maar ik laat het aan jullie over om een exemplaar te vinden) iedere vrije seconde leestijd die ik heb aan het lezen. En ik kan het zonder enige schroom aanraden aan ieder van jullie die ooit eraan gedacht heeft om auteur te waorden, of zich ooit afvraagt wat de oorsprongen zijn van dingen zoals Draken en Mandraken of waar Sinbad eigenlijk naartoe zeilde, of wie er ooit van gedroomd heeft om neer te zitten en ware dingen te horen van een brilliante, waardige oude auteur, die denkt dat je net zo slim als hij bent, of toch zal zijn als hij zijn verhaal beëindigd heeft, op zijn enige manier, in zijn eigen tijd en de reis is altijd de bestemming. Het is een doolhof van heerlijke uitweidingen en bizarre wandelingen. Geweldige dingen.

(Als je je afvraagt of dit iets voor jou is, hier is de recensie in de LA Times.)

1,014,261 not counting these

2007-01-29T12:56:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 27 januari, 23h17.
1 014 261 deze niet meegeteld

Zo. Maddy heeft een heel nieuw kapsel dat bestaat uit een frou (wat Amerikanen onverklaarbaar bangs noemen), of een pony (wat Engelsen mysterieus genoeg een fringe noemen), en ze lijkt vreemd genoeg op het Coraline-poppetje van de Henry Selick-film, terwijl ik, euhm, niet zoveel haar in mijn ogen heb als deze morgen. Ben gestopt bij DreamHaven (http://www.dreamhavenbooks.com/) na de kapper en heb een stapel dingen vor hen gesigneerd (die zullen binnerkort op www.Neilgaiman.net staan).

Heb ook enkele boeken gekocht, wat waanzin is, gezien de hoeveelheid die ik tegenwoordig heb om te lezen en de hoeveelheid boeken die in stapels liggen te wachten om gelezen te worden (ik lijk alles te lezen wat ik over Bert Williams kan vinden). Niettemin heb ik vol verwachting Avram Davidsons Adventures in Unhistory, Diana Wynne Jones’ The Pinhoe Egg and Kim Newmans The man from the Diogenes Club opgepikt. Het is tof om boeken in je Te Lezen-stapel te hebben waarvan je weet dat ze goed zullen zijn. Ik heb mijn oog laten vallen op een Charles Vess-hoes en kocht een paperback van Herminie Kavanaghs Darby O’Gill, en ik beëindigde de koopjes-expeditie met een exemplaar of M. John Harrison’s Viriconium (niet om te lezen, maar gewoon zodat ik een exemplaar had met mijn inleiding erin.)

En ik heb net enkele statistieken van de site gezien (met dank aan Dan Guy die de wolkjes voor de Webelf heeft gemaakt – de eerste staat op http://www.neilgaiman.com/journal/labels en is echt grappig. Hoera voor al de behulpzame mensen die dit lezen) en ik heb gemerkt dat met de vorige blogpost ik Eén Miljoen Veertienduizend Tweehonderd en Eenzestig woorden op deze blog geschreven heb.

Ik wou dat ik het 14 261 woorden geleden geweten had. We zouden een feestje gegeven hebben. Met ballonnen.

Time to go...

2007-01-29T12:29:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 27 januari, 10h21.

Tijd om te gaan...

Een van de vele verrukkingen voor mij bij het maken van Sandman: Endless Nights was dat ik kon helpen de kunstenaar Barron Storey naar een heel ander publiek te brengen. Barron is een genie: een geweldige kunstenaar, een leraar en denker over kunst, verwonderend creatief, ongelooflijk invloedrijk (ik herinner nog mijn wrange amusement toen een criticus naar Barron refereerde als een Bill Sienkiewicz imitator, want Bill, en ontelbaar veel andere belangrijker kunstenaars, is imand die erkent dat hij door Barron beinvloed is) en ik herinner me nog steeds hoe overweldigend het was om te zien.

Een van de schatten van mijn boekenplank is de Marat-Sade Journal van Barron Story, ongeveer 15 jaar geleden uitgegeven bij Tundra, en lang geleden al uit print geraakt en geprezen door verzamelaars (Dennis Kitchen had vroeger een paar exemplaren voor $90, maar hij is uitverkocht en het enige exemplaar op Amazon gaat voor $275.)

Het eerste nieuwe Barron Storey journal in 15 jaar tijd, Life After Black, zal komende lente uitkomen, en de vooruitgang ervan wordt gevolgd op de Graphich Novel Art site blog: http://graphicnovelart.blogspot.com/search/label/Barron%20Storey (Zo – ik heb net het label van iemand anders gebruikt.)

Je kan meer Life After Black pagina’s zien op http://www.comicartfans.com/GalleryDetail.asp?GCat=1927

...

We vinden allerlei videomateriaal om op de Exclusieve Nieuw en Verbeterede Cool Things sectie te zetten (http://www.neilgaiman.com/exclusive). Naar de volgende moeten we echter linken. Het is een opname van mezelf, op het geweldige Cody’s event in Berkeley afgelopen oktober, toen ik voor een publiek stond en voorlas en vragen beantwoordde en Al Doende Teveel Plezier had.

http://fora.tv/fora/fora_clip.php?cid=303#

Hoi Neil,

Ben weg van de nieuwe Cool Stuff & Things sectie. Complimenten aan de Webelf! Moge ze nog vele scharrelende lekkernijen eten.

Je de pagina’s van het notitieboekje voor American Gods herinnerden me aan een paar dokters die ik ken. Ik had gepoogd om stukjes die ze geschreven hadden te lezen, maar kon er niets van maken. Ik vroeg het aan hun en zij konden het ook niet lezen (gelukkig was het allemaal niet-medisch)! Is dat ooit bij jou gebeurd na een vlaag van verwoed neerpennen?

Dit is niet bedoeld als een beledeging, I kon ongeveer 80% van wat je schreef lezen, wat meer is dan ik kan zeggen van die dokters.

Groeten!
Aloysius

Terwijl het waar is dat ik nooit echt problemen heb met mijn handschrift (alhoewel andere mensen dat wel hebben), moet ik ook toegeven dat af en toe, tijdens het uittypen van een verhaal, naar een woord moet staren dat niet vrijwillig zijn oorspronkelijke betekenis onthult.

De pagina’s van het American Gods notitieboekje zijn trouwens heel wat kleiner dan de originelen, wat ook niet echt helpt.

Recent heb ik de handgeschreven STARDUST boeken gevonden, en was van plan om een paar pagina’s van ze in te scannen voor de opkomende DC Comics ABSOLUTE STARDUST hardcover.

...

Zo. Miss Maddy en ik vertrekken om onze haren te laten knippen. En ze zou graag een bericht dicteren: “Mijn haar zal ongelooflijk zijn. Hahaha. Ik lig in een deuk van mezelf. Hey. Je moet dat niet schrijven – HEY! Je moet... Pa-aa. (=zucht=. En dan, dreigend,) Jij bent zeker de leukste thuis...”

Cool Stuff and Things

2007-01-27T13:25:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 26 januari 2007, 12h12.

Coole zaken en dingen

Het andere ding waar de Webelf de laatste tijd heeft gewerkt, is dit: het is het deel van de site dat voorheen bekend stond als Exclusive en nu Cool Stuff & Things heet http://www.neilgaiman.com/exclusive/ . En het ging vandaag live. Het zou moeten veranderen als je op vernieuwen drukt...

(Het is Cool Stuff & Things omdat het in dezelfde plaats als Exclusive Material past.)

De Webelf heeft het goed gedaan – en het is de richting die we nemen met de site nu, meer visueel interessant en het makkelijker maken om dingen te vinden en ook zo toelaten dat magische willekeur mensen plezierige dingen toont die ze normaal niet zien. Richt het applaus of de klachten tot haar.

Het ziet er ook naar uit dat we binnenkort veel plezier gaan beleven met tof en uniek Stardust-filmmateriaal op deze site.

Het Mysterieuze Hulpje is terug om een LA kantoor op te starten, waarnaar mensen dingen zullen kunnen sturen, en zo wat druk van de schouders van DreamHaven Books (die het helemaal niet erg vinden om voor postbust te spelen, maar soms kan ik maanden de post daar niet oppikken). Alles zal volgende week onthuld worden.

Mijn zoontje van twee houdt van “Crazy Hair” (dank u), het gedicht en echt gek haar. Ik weet dat er een boek in de maak is met kunst van Dave McKean, is er enig nieuws wanneer dat op de markt zal komen?
Bedankt voor je tijd!
Eric!

Ik ben niet zeker wanneer het uitgebracht zal worden, maar ik kan je vertellen dat Dave McKean de laatste dubbele pagina vandaag heeft binnengebracht... wat betekent dat het boek nu klaar staat om geproduceerd te worden. Het ziet er als volgt uit:

(Klik op de foto om het op een redelijkere schaal te zien.)

Het moment dat ik de datum voor het uitbrengen van Crazy Hair weet, zal ik het hier posten.
...

Het afgelopen jaar of zo heb ik vaag het fenomeen “Gehoord in...” opgemerkt, waar degenen onder ons die van luistervinken houden de websites het beste of meest vreemde dingen, die we op of van de straat gehoord hebben, inzenden, en nog niet zo lang geleden hebt ik gegoogled om te zien hoeveel er bestonden. Ik heb ontdekt dat er genoeg zijn, van variabele kwaliteit. Minneapolis is één van mijn favorieten. Hier zijn enkelen van de beteren...

http://www.overheardinnewyork.com/
http://www.overheardinminneapolis.com/
http://www.overheardinpittsburgh.com/
http://www.overheardinlondon.co.uk/
http://www.overheardintheoffice.com/
http://www.overheardindublin.com/ (een beetje minder gekribbeld-in-het-notitieboekje dan de rest)
http://overheardinphilly.blogspot.com/ (staat nu te koop, voor de Philadelphians die het willen voortzetten)
http://www.overheardinathens.com/ (niet in Griekenland).

Exciting Label News! (Harpsichords not mentioned.)

2007-01-26T13:09:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 25 januari 2007, 22h53.

Opwindend Label Nieuws! (Klavecimbels niet vernoemd.)

Voor diegenen onder jullie die zich vragen stelden bij de labels, of waar ze te vinden, of voor diegenen onder jullie die een feed lezen waar je ze niet kan zien, ze staan hier allemaal op een rijtje ter jullie verheldering en genieten op

http://neilgaiman.com/journal/labels/

In alfabetische volgorde. Tweemaal.

(PS: De webelf zegt dat ze het wel grappig zou vinden om een tag-wolk (tag-cloud) te creëren voor de labels. Persoonlijk ben ik van mening dat het veel grappiger is om een wolk voor de enkelen miljoenen woorden van het blog. Hoe dan ook, ze zal proberen blogger dingen te laten doen waar het niet voor gebouwd is, dus als iemand van jullie haar advies wil geven over het maken van tag-wolkjes, je kan haar vinden op neilwebelf@gmail.com, gracieus fladderend van de ene struik naar de andere en kleine scharrelende dingetjes eten die niet snel genoeg uit de weg gaan.)

Mostly Photos

2007-01-26T12:38:00.000+01:00

Van Neil, donderdag 25 januari, 17h14.

Vooral foto's

Ik was er zeker van dat de Stardust Movie website ondertussen live zou zijn, maar het is nog altijd een voorlopige pagina. Ondertussen, kreeg ik net een link naar een (ik neem aan) Russische site met een boel stills erop – sommigen lijken gescand uit tijdschriften, maar er zijn enkelen waarvan ik me afvraag hoe ze die bemachtigd hebben... http://kino-express.ru/stills/stardust

Ik heb er eentje gekozen van de eerste ontmoeting van de heksenkoningin en Ditchwater Sal...

En eentje van onze helden die in de lucht dineren met Robert De Niro...

Dit lijkt waarschijnlijk wel een domme vraag, maar waar ben je als je je blog schrijft? Ik heb er geen beeld van, maar zou dat wel graag willen hebben. Kan je het beschrijven? Lynn.

Het hangt ervanaf. Soms ben ik in bed, or tenminste op het bed, soms ben ik in het kantoor beneden (waar ik op dit moment ben), soms ben ik op de baan en dan kan ik overal zijn. Recent heb ik meest gepost in de TV-kamer boven, waar ik kamp opzette terwijl we het kantoor aan het herinrichten waren.

(De foto’s zijn vandaag genomen door het Mysterieuze Hulpje. Zo kijk ik wanneer iemand vraagt “Ben je aan schrijven?” wanneer ik aan het schrijven ben...)

En de volgende had een beetje meer pose, omdat we wat recente foto’s nodig hebben. (Kijk! Nu kijk ik niet nors!) Ben niet zeker hoe lang de baard nog zal leven. Waarschijnlijk nog een paar weken...

Ik heb de sushi kussens nu al twee jaar. Ze hebben goed gehouden (behalve één van de garnalen, die genaaid moest worden) en kortelings ben ik teruggegaan en heb ik hun geelstaart en edamame gekocht.)
(Hun website http://www.theoriginalsushipillow.com/.)

The war on fame...

2007-01-25T14:31:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 24 januari 2007, 19h31.

De oorlog tegen faam...

Ik ben nog altijd aan het proeflezen en copy-editen. Vandaag ben ik ook begonnen aan een klein stapeltje fanmail, waarvan sommigen er al beschamend lang liggen. Ondertussen zijn Lorraine en het nieuwe Mysterieuze Hulpje het kantoor beneden aan het herinrichten.

Je kan niet geloven hoeveel vreemde dingen gevonden zijn tijdens het haal-alles uit, verhuis-al-de-meubels, zet-het-allemaal-terug proces. Dingen waarvan we dachten dat ze jaren geleden verloren waren. Dingen waarvan ik vergeten had dat ik ze gekregen had. Wonderlijke, vreemde dingen...(Op het moment, allemaal in plastic manden op de gang).
Het Walker-gebeuren met mij en Dave McKean staat op het net -- http://channel.walkerart.org/detail.wac?id=3651

Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou instemmen met de UK Director of Public Prosecutions, maar het is zo, uit de grond van mijn hart. http://www.guardian.co.uk/frontpage/story/0,,1997397,00.html

Moet ik je een vraag stellen? (Ik vroeg het alleen zodat ik in orde was met het vet gedrukte “JOUW VRAAG” boven dit veld.)
Ik wou je gewoon enkele foto’s tonen (niet van mezelf, alhoewel je waarschijnlijk ook soms dergelijke foto’s krijg – bah, ik heb medelijden me je) maar van een poppenversie van Dream waartoe ik opdracht had gegeven afgelopen herfst. De artiest heeft hem afgemaakt en mensen hebben me gezegd dat ik hem aan jou zou moeten tonen. Donn, de artiest, zei dat het ok was als ik het deed. Hij heeft de pop zelf gemaakt en beschilderd en één van zijn vrienden heeft de kleren gemaakt. Donn heeft de foto’s gemaakt. Dus hier zijn ze:
http://img.photobucket.com/albums/v442/misanthropicbliss/progress/dream_stand.jpg
http://img.photobucket.com/albums/v442/misanthropicbliss/progress/dream_sit.jpg
http://img.photobucket.com/albums/v442/misanthropicbliss/progress/dream_stand_clothes.jpg
Niet slecht, he? :) Hou je taai, Ceiridwen.

Dat is prachtig. Nee, je hoeft geen vraag stellen (alhoewel je veel meer kans op een antwoord maakt als je het doet). En alhoewel niemand me foto’s van zichzelf stuurt, sturen ze wel links naar hun kunst, en naar dingen die ze gemaakt hebben, waarnaar ik allemaal kijken en waarvan ik enkelen in deze blog post. Ik dacht deze, bijvoorbeeld, ongelooflijk was:

Gewoon voor het geval dat je het nog niet wist... Abi Sutherland, een Making Light lid, doneert een ongelooflijk knappe speciaal gebonden editie van ‘The Dream Hunters’ aan de Mike Ford-veiling en Extravaganza van volgende maand in Boskone.
http://evilrooster.com/items/2007/01/the_dream_hunte.html

Ik kom in de verleiding om er zelf voor te bieden.

Hoi Neil,
Ik vermoed dat je al gebombardeerd bent met deze, maar in het geval dat het niet zo is, hier is nog een reden waarom je een mac moet hebben: http://www.literatureandlatte.com/scrivener.html
Hoogachtend,
Guy

Eigenlijk denk ik dat de verhouding Mac tot PC in dit huis nu doorslaat tot beduidend veel meer Macs dan PCs. Ik ben het laatste fort van de PC in de familie, en men kan me even vaak achter een Mac in het kantoor vinden – zelf vaker voor bepaalde dingen.
Als ze een Macbook maakten die bijna niets weegt, zou ik waarschijnlijk de knoop doorhakken en iets zoeken dat als mijn ouder WordPerfect 4.2 en 5.1 bestanden in een huidig, meer Mac-vriendelijk formaat omzet en Mac laptops kopen.

Ik schrijf normaal op baby laptops die niet veel wegen (dit is wat ik de laatste jaren gebruik). Vroeger of later zal ik een nieuwe lichtgewicht Macbook oppikken (letterlijk) en beslissen dat ik het niet erg vind om het mee te slepen door honder luchthavens. Maar ze moeten het eerst nog maken...

En het programma ziet er geweldig uit.

Je gaat door de archieven van het blog gaan en alle oude post labelen, niet? Je weet wel...in je vrije tijd...volledigheidshalve.

Lynn

PS: Komaan... je weet dat je het wil doen!

Ok, ja. Ik wil het doen. Ik weet alleen niet wanneer ik er de tijd voor zou moeten vinden. Maar ik beloof dat ik de nieuwe wel zal blijven labelen.

Geniet je van bekendheid? Als ik je blog lees, heb ik bijna met je als je de persdingen, met oneindige interviews en een pijnlijke schrijversarm beschrijft. Maar dit is waar schrijvers naar streven, niet? Een groot, bewonderend lezerspubliek, exotische locaties om boeken te signeren, bestseller-lijsten. Heeft deze bekendheid enig effect op je schrijven? Ik heb je zien voorlezen toen ik op hogeschool in Madison was, en was geïnspireerd door deze Brit met springerig haar en een gevoel voor humor: je zag er precies uit zoals een schrijver er uit moet zien. Het gaf me hoop dat een schrijver zijn goed kon zijn. Ik heb Neverwhere heel graag gelezen en bewonder je bruisende prosa, dat moeiteloos en licht als een veertje lijkt, maar zoals elke soufflé vermoed ik dat het eigenlijk heel moeilijk is om het zo te krijgen. En iets totaal anders: opgegroeid in Wisconcen wil ik je bedanken voor de beschrijvingen. Je stukje over het Huis op de Rots was perfect. Groetjes, Jessie

Geniet ik van bekendheid? Nee, niet echt. Ik ben redelijk graag op interessante plekken, maar ik ben liever thuis. Ik heb graag lezers, ik ontmoet graag lezers, ik hou van voorlezen en ik hou ervan dat ik niet vroeg moet opstaan ’s morgens om te vertrekken naar een job die ik niet graag doe. Dingen verzinnen is geweldig, behalve die keren dat het niet zo is. Maar ik ben nooit echt op mijn gemak met alles daarrond. Het is nog altijd vreemd dat ik in een wereld leef waar meer mensen mij kennen dan ik mensen ken.

Maar in het algemeen denk ik daar niet aan.

Hoi Neil, dit is eigenlijk geen vraag maar een beetje feedback van een van je Chinese lezers. Ik had het gepost op neilgaimanboard.com en enkele aardige mensen vertelden me dat je dat forum niet leest. Dus keek ik in de FAQ en vond een plekje om te zeggen wat ik zeggen wil. Ik hoop dat ik niet te onbeleefd ben en het spijt me als ik je onderbroken heb. American Gods de gesimplifieerde Chinese versie is in december 2006 op de markt gebracht. Mijn vrienden en ik hebben het gelezen en vonden het geweldig. WOW. En de vertaler heeft je baby goed behandeld. Ik denk dat je Chinese versie precies en mooi is. Men zegt ook dat Good Omens op weg is naar China. Dus wees voorbereid op een stroom van lieve woorden van Chinese dromers. ^^

...

Beste wensen,

Carmina

Wat ik vooral gepost heb omdat normaal mensen me schrijven dat de vertaling in hun deel van de wereld een beetje teleurstellend is, en het is geweldig om iets te horen over een vertaling waar mensen tevreden mee zijn.

en tot slot, een paar mensen – allemaal enthousiaste fans van de site en de podcast – schreven me om me over dit in te lichten..
Goedemiddag heer!
Eigenlijk geen vraag, maar eerder een hart onder de riem. Ik hou van het genre fictie – ik heb het altijd gedaan. Er is een ‘podcast’ waar ik al een tijdje naar luister en nog niet zo lang geleden hebben ze een 2-delige show over jou gemaakt. Het wordt gepresenteerd door twee gasten met een echte passie voor alles wat goed is – vandaar dat ze het hadden over jou en je werk! Ze hebben een heel ontspannen structuur in de show, het is alsof je naar een Ronnie Corbett grap luister wanneer ze eenmaal op dreef zijn! Beluister het alsjeblieft eens en geef ze een schouderklopje – het betekent veel voor ze om wat feedback te krijgen. De show kan gevonden worden op itunes of op www.starshipsofa.com . Dank je, om tijd te maken om dit te lezen, ik weet dat je het druk hebt.

Een fantastische week toegewenst,

Alastair Webster,

Liverpool.

fact checking 101

2007-01-23T20:50:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 23 januari, 11h08.

basiscursus feiten controleren

Ik las mijn exemplaar van New Scientist de afgelopen week, en was behoorlijk verbolgen dat het personeel aan de Grand Canyon niet toegestaan wordt om te praten over de ouderdom van de Canyon, en alleen toegestaan worden een boek te verkopen dat suggereerd dat de Cany gevormd werd na de vloed van Noah, ongeveer 4 000 jaar geleden.

Deze morgen was ik even verbolgen toen ik me realiseerde dat a) New Scientist gewoon persmededelingen afdrukt zonder ze op een of andere manier na te gaan en b) het hele artikel onzin was.

De Persmededeling zelf begon

HOE OUD IS DE GRAND CANYON? PARK SERVICE WIL HET NIET ZEGGEN
Bevelen om toe te geven aan creationisten maken National Park agnostisch op vlak van geologie

Washington, DC – Grand Canyon National Park is niet toegestaan om een officiële schatting van de geologische ouderdom van zijn hoofdattractie, vanwege druk van afgevaardigden uit de Bush administratie.

Mensen die meer verbolgen waren dan ik telefoneerden or schreven de National Park Service (wat meer is dan New Scientist gedaan heeft)...

en werden verteld dat de Grand Canyon miljoenen jaren oud is, dat niemand onder druk wordt gezet door afgevaardigden van de Bush administratie – of iemand anders – om wetenschappelijke informatie achter te houden, en iedereen wer verder verwezen naar een mededling van David Barna, Hoofd Public Affairs, National Park Service voor het officiële standpunt van het park. “Daarom gebruiken onze verklarende gesprekken, tentoonstellingen langs de weg, films in het bezoekerscentrum, etc. de volgende verklaring voor de ouderdom van de geologische eigenschappen van de Grand Canyon,” legt het document uit.

Wanneer ze naar de ouderdom van de Grand Canyon gevraagd worden, geven onze rangers het volgende antwoord: ‘De algemene consensus bij de geologen is dat de Colorado River basin onstaan is in de laaste 40 miljoen jaar en dat de Grand Canyon zelf waarschijnlijk minder dan vijf tot zes miljoen jaar oud is. Het resultaat van al deze erosie is een van de meest complete geologische kolommen op de planeet.’

De creationele tekst over de ouderdom van de Grand Canyon is daarentegen wel te koop in het “inspirationele” deel van het souvenirwinkeltje, vlak naast de boeken over Hopi en Paiute legenden over hoe de canyon ontstaan is.

Skeptic magazine meldt hier hoe zij ook onvoldoende, euhm, skeptisch waren en voor deze onzin vielen: http://www.skeptic.com/eskeptic/07-01-17.html

It's Not Just January 31st any longer...

2007-01-23T17:38:00.000+01:00

Van Neil, maandag 22 januari 2007, 22h49.

Het is Niet langer Gewoon 31 januari...

Ik hoop morgen een echte blog post te schrijven. Dingen worden gedaan en voltooid en op een rijtje gezet, de wereld is goed, en ik ben bijna klaar. Ondertussen geef ik jullie -- op een brilliante manier -- de indruk dat ik echt aan het bloggen ben door naar de National Gorilla Suit Day te linken.

Nee, echt.

a post of bits

2007-01-21T00:30:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 20 januari 2007, 11h56.

een post van beetjes

Er is veel om over te schrijven zo gauw ik me door de huidige stapel van vooral proofreaden en copy-editen gewerkt heb. (Als fictie schrijven dessert is, dan is copy-editen het opeten van al je groenten. Blogging is een snack tussen twee maaltijden. Ja, ik ben nog steeds op dieet*, waarom vraag je dat?)

Ondertussen enkele kleine stukjes...

Sinds ik vorig jaar een Radio 4 documentaire (niet meer beschikbaar) gehoord heb, ben ik geïntrigeerd door Bert Williams, en heb ik veel boeken over hem en zijn opnames gekocht, wat er toe leidde dat ik Archeophone Records (http://www.archeophone.com/index.php) -- een ongelooflijke bron voor iedereen geïntereseerd in late negentiende en vroeg twintigste eeuwse muziek -- ontdekt heb. (Ik was het niet, maar ben het nu wel.) Jaarboeken met de hits van ieder jaar ingebegrepen. En terwijl ik luisterde naar hun 1922 CD, vond ik de Mister Gallagher and Mister Shean act, waarover ik al gehoord had (meestal door parodieën, TV-spotjes, en een obscene versie geciteerdin Gershon Legman’s Rationale of the Dirty Joke) maar die ik nooit echt gehoord had. Mister Shean was de oom van Groucho Marx en enkele klikken later keek ik naar Groucho Marx en Jackie Gleason die hun eigen Gallagher and Shean hommage deden op YouTube (het is op http://www.youtube.com/watch?v=tpl-JGLbwwQ). (Ik heb ooit met het idee van een “Mister Vandemar and Mister Croup”-lied gespeeld, maar het is nooit verder gegaan dan het spelen stadium.)

Archeophone heeft ook een opname van de maand met wat informatie over elke act op http://www.archeophone.com/features/recordings/index.php -- er is veel om naar te luisteren.

John Crowley (een geweldige schrijver en een charmante man) heeft een leeslijst voor schrijvers, vooral voor aspirerende schrijvers van Fantasy en SF, op zijn livejournal http://crowleycrow.livejournal.com/. Ik heb ongeveer de helft van de boeken van de lijst gelezen en, gezien dat twee van die boek mijn meeste favoriete boeken ooit zijn, kijk ik uit naar de rest. (Dit is de originele vraag naar een leeslijst -- http://crowleycrow.livejournal.com/38533.html -- en dit is het resultaat op http://crowleycrow.livejournal.com/38862.html.) Dit is, zegt hij, “om hen [zijn studenten] er uit schaamte van te weer houden opnieuw een pseudo-middeleeuwse niet-maatschappij bevolkt door mensen zoals zij (en een paar dragen en vampieren, ook zoals zijzelf) te scheppen.” Ik denk dat dit voor alle schrijvers moet gelden...

Susan Henderson heeft een wedstrijd die a) al gewonnen is en b) je meteen zal kunnen beantwoorden als je vanaf deze site naar daar gaat. Maar het is op ... http://litpark.com/2007/01/19/contest-time/

*Het werkt goed, dank u. Ik noem het het Eet Niet Zo Verdomd Veel En Zou Je Ervan Doodgaan Als Je Af En Toe Eens Een Wandeling Maakt Dieet.

Just Because

2007-01-16T23:24:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 16 januari 2007, 14h28.

Gewoon omdat...

Ik vrees dat ik niet veel zal bloggen, totdat ik bijgewerkt ben. (Slechte blogger. Geen pompelmoessap.)

Dus tot dan zijn hier wat foto’s van de sneeuw gisteren. Ze bevatten Maddy die wat een sneeuwbal moet geweest als de sneeuw van die aard was geweest dat het aan elkaar plakte, Holly die sneeuw eet en Maddy die vrolijk op haar rug van een helling glijdt.

Gewoon zomaar.

*De persoon die nerveus in de camera kijkt is Holly’s vriendje Alex, die het fenomeen sneeuw leerde kennen. Een ideale gast, van het soort dat ongevraagd de afwas doet.

snow and work

2007-01-15T19:52:00.000+01:00

Van Neil, maandag 15 januari 2007, 10h46.

sneeuw en werk

Alex, het vriendje van mijn dochter Holly, is van het Verenigd Koninkrijk en hij kwam naar hier, in plaats van zij naar daar, omdat hij sneeuw wou zien. Wat we normaal in overvloed hebben in dit deel van de wereld rond deze tijd van het jaar (eigenlijk moet je moeite doen om iets anders te zien), maar dit jaar hebben we een record aan hoge temperaturen en een record van geen sneeuw gehad. Gisteravond bezorgde de wereld uiteindelijk sneeuw en ik werd deze morgen wakker van het schrapende geluid van een sneeuwblazer op de oprit, en alles is wit en prachtig. Alex is opgewonden en van plan om sneeuwballen te gooien, sneeuwmannen te maken en nog meer van dat.

Verschillende personen hebben me geschreven om voor te stellen dat ik vermeld dat medicatie op pompelmoessap kan reageren. Het gebeurt – meer details op http://www.healthcentral.com/peoplespharmacy/pp_guides/PDF/gfruit02.pdf

Een beetje meer science fiction wordt feit omdat anti-kanker eieren geproduceerd worden. Alhoewel zwarte diamanten uit de ruimte niet louter SF is, is het DC Comics style SF uit de jaren 1960 (“Hij had gewoon die zwarte diamant vast en toen veranderde hij in... in dat!”)

Ik kreeg net een e-mail van Rain Taxi (http://www.raintaxi.com/) die hun jaarlijkse geldinzamelingsactie organiseren – veel gesigneerde en zeldame boeken...
http://search.ebay.com/_W0QQsassZraintaxi ; terwijl ze op de Sfsite - http://www.sfsite.com/home.htm- hun Readers’ Choice Awards voor boek van het jaar organiseren (de eerste keer gewonnen door Neverwhere in 1997, zie ik net op http://www.sfsite.com/yearsbest01.htm).

Met de jaren heb ik hier vaker vermeld hoeveel ik van A Humument, het opmerkelijke boek van Tom Phillips, hou. Maar nu staat het hele boek op de website, beschikbaar om on line gelezen of bekeken te worden, één pagina per keer. Het is een boek dat ik koop om weg te geven. Het maakt me vreemd gelukkig. Ik beveel het sterk aan.

Vandaag doe ik het geletterde ontwerp van Eternals 7 (dat hiervan het eerste zeven aflevering lang zes afleveringen mini-serie in de geschiedenis maakt), voltooi ik een 4 pagina lange comic over John Romita, beëindig ik het copy-editen van Interworld (een boek dat Michael Reaves en ik geschreven hebben in 1998, omdat het makkelijker was om het verhaal in een boek te gieten dan de behandeling verstaanbaar te maken voor Hollywood-mensen, en waarvan we besloten hebben dat het eindelijk tijd is om het los te laten op de wereld) en ook nog de galeien van de UK Fragile Things... waarschijnlijk zal ik geen kans krijgen om in de sneeuw te spelen.

Exit Harry Horse

2007-01-13T10:30:00.000+01:00

Van Neil, zaterdag 13 januari, 01h42.

Exit Harry Horse

Ik las Journalista! vandaag en was een moment geschokt. Harry Horse is dood – blijkbaar heeft hij zelfmoord gepleegd vanwege een pact met zijn vrouw, die aan MS leed. Ik probeerde mezelf ervan te overtuien dat het niet de Harry Horse was die ik kende, degene die ik ontmoet had In Edinburgh, met wie ik voorgelezen had, grappig en enthousiastisch en vertederend onhandig en charmant.

Ik volgde de links, en het was natuurlijk dezelfde Harry Horse. We mochten elkaar. Hij overlaadde me met zijn boeken en ik las ze voor aan Maddy. We deelden een voorliefde voor J.P. Martin’s UNCLE boeken.

Wat een vreemde wereld.

En op het moment kan ik niets grappigs of interessante bedenken om te schrijven, dus in de plaats daarvan is hier Harlan Ellison die een kortverhaaltje voorleest. http://www.creatvdiff.com/ en klik op Prince Myshkin. (Het is een extra van de DVD van een aanstaande documentaire over Harlan door Erik Nelson, die onder andere Grizzly Man geproduceerd heeft.)

Walker Fun

2007-01-12T23:10:00.000+01:00

Van Neil, vrijdag 12 januari 2007, 11h30.

Walker amusement

Dave en ik hadden een leuke dag, we werden eerst geïnterviewd op MPR en daarna gingen we naar Walker voor een sound check, uiteten (ze lachten me uit omdat ik geen smeuïg chocolade dessert wou eten en een pompelmoessapje verkoos. Maar ik zal het laatst lachen.) Toen kwamen we terug bij Walker om te ontdekken dat er een heleboel mensen in de rij stonden en maar 300 gratis tickets beschikbaar waren, wat ons een beetje schuldig deed voelen. (Mijn excuses als jij één van de mensen was die niet binnenraakte.)

We hebben gepraat en gelezen, Dave heeft film clips en beelden getoond, we hebben een gesprek gehad, we hebben vragen van het publiek beantwoord. (Je kan alles binnenkort zien op http://channel.walkerart.org/detail.wac?id=3651 .)

Toen zijn we naar beneden gegaan om te vertreken en, omdat de auto’s niet bewogen en sommigen ernaar vroegen, hebben we enkele boeken voor mensen gesigneert op de parking, wat volgens mij een primeur was voor het Gaiman McKean vennootschap. We hebben een tof uurtje doorgebracht in de parkeergarage, al kijkend hoe het automatische systeem om de parking te verlaten stuk ging door het grote aantal mensen die vertrokken. (Je betaalt voor je vertrekt, zoals in een luchthaven, en gaat naar je auto en probeert te vertrekken. 300 andere mesnen proberen het hetzelfde te doen. Het duurt even voordat je het begin van de rij bereikt. Dan alles wat je nodig hebt is één persoon die ofwel heeft te betalen, of in de rij gestaan heeft voor vijftien minuten en tien seconden, en het systeem blokkeert, en de parkeerwachters aan het begin kijken triester en triester en leeggen uit dat ze geen override schakelaar hebben en dus de barrier niet kunnen openen, zelfs al zouden ze willen –- en ze willen wel – en dan gaan ze weg en proberen wat met de tickets te regelen, en terwijl het uur voorbij tikt hebben honderden mensen besloten niet meer terug te komen naar Walker, tenminste als parkeren erbij betrokken is...)

Dank u aan Sarah van Walker en Eric van Raintaxi om het te organiseren...

(En het vinden van de Rain Taxi link, houdt in dat ik zie dat er een ongelooflijk tof interview met mij hun website staat http://www.raintaxi.com/online/2006winter/gaiman.shtml.)

Last Coraline picture for a while, I expect

2007-01-11T12:17:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 10 januari 2007, 18h18.

De voorlopig laatste Coraline foto, vermoed ik

Ze hebben me net een foto gestuurd van mij terwijl ik naar enkele personages en hun bezittingen kijk. Dit zijn geverfde modellen, niet de poppen die in de film zullen verschijnen. Henry is aan het uitleggen, onder het waakzame oog van Georgina Hayns, Hoofd poppenfabricatie, hoe de kaakbeweging van Coraline’s vader anders is dan die van sommige andere personages. Hij denkt dat ik luister. Eigenlijk vraag ik me af of ik zou roepen “Oh kijk! Een gevaarlijke ijsbeer!” en dan, terwijl iedereen rondkijkte om te zien waar ik het over heb, of wegrent of op zoek gaat naar een sappige zeehond om naar de ijsbeer te gooien en het zo af te leiden, op dat moment zou ik één van de modellen onder mijn leren jas kunnen stoppen. En dan herinner ik me dat ik mijn leren jas ben vergeten aan te doen.

Save money! Ask me how!

2007-01-10T23:23:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 10 januari, 15h49.

Spaar geld! Vraag me hoe!

... en al de CORALINE posts herinneren me eraan dat iemand me onlangs schreef om me te laten weten dat Barnes and Noble een online na-de-feestdagen uitverkoop houden op het Coraline luisterboek (de Amerikaanse versie, door mij gelezen). Het is een 3 CD versie, en op het moment wordt het verkocht voor $2 (normale prijs: $18) en als je er eentje wil aan die prijs moet je snel zijn, want er staat vermeld dat het alleen geldt zolang de voorraad strekt. (Edit -- Nee, het is de cassette-versie, niet de CD versie, sorry.)

(En ik merk net dat het B&N Edgar Allan Poe boek uit print is, dus ik denk dat ik mijn introductie, een essay over Poe, binnenkort op http://www.neilgaiman.com/exclusive/ zal zetten)

The Coraline Movie's Mission Statement is...

2007-01-10T22:47:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 10 januari, 14h34.

De Mission Statement van de Coraline film is...

En, omdat ze weten dat ik er weg van was, heeft de Coraline crew me een foto gestuurd van één van de knopen die de “Mission Statement” van de vorige bewoners van de studios bedekken.

Ook heb ik net een email ontvangen, waarin staat

Jij hebt veel te veel plezier met de labels van new blogger, niet?

En ik moet toegeven dat het waar is.

First Coraline Photos

2007-01-10T22:01:00.000+01:00

Van Neil, woensdag 10 januari 2007, 10h35.

De eerste Coraline Foto’s

Na mijn eerste bezoek aan de set van Coraline vlak voor Kerst zei ik Ze zijn ook technische tests aan het doen – het is makkelijk voor mij om in een boek te zeggen, en voor Henry om in zijn script te verwerken, dat, als Coraline wegwandelt van het Andere Huis, de bomen minder op bomen en meer op ideëen van bomen beginnen te lijken. Maar een boomgaard omtoveren in een mistige abstractie is gemakkelijker gezegd dan gedaan wanneer je het moet bouwen. Dus ze hebben er eentje gebouwd en zijn bezig met hun cameratests om te zien of het zal lukken.

Ik heb net enkele foto’s van het bezoekje ontvangen... hier is er eentje van mij en Henry Selick al kijkend naar de maquette van de bomen als je van rechts naar links wandelt. (Klik op de foto voor de grotere versie and het zal duidelijker zien zijn waarover ik praatte.) Tussen ons (en ondertussen het model van Coraline verbergend) staat Tom Proost, ploegleider van het atelier.

En omdat die een beetje donker zijn, is hier een foto van Bo Henry, opzichter van de constructie van de set, Henry Selick en ikzelf omgeven door half beschilderde bomen en een stukje van nachtmerrie-achtig landschap. Ik heb geen idee waar ik naar keek, maar ik ben er zeker van dat het buitengewoon interessant was.

Ik zal nog wat foto’s uploaden als ik ze krijg – ik hoop dat een of twee foto’s met personages sturen. Ik bedoel, bomen zijn goed, maar het draait uiteindelijk rond de personages.

De foto’s zijn van Serena Davidson.

The best film of 2006 was...

2007-01-09T22:52:00.000+01:00

Van Neil, dinsdag 9 januari 2007, 02h34.

De beste film van 2006 was...

Nog altijd aan het schrijven tegen de klok in. Heb nu al wat gewicht verloren, hoera. Ik ben nu op dat punt geraakt dat ik me tevreden voel bij het gewoon niet meer zoveel eten, terwijl ik meer groentjes eet, pompelmoes als snack gebruik, meer water drink etc. Eigenlijk probeer ik gewoon een heel jaar eten op de baan goed te maken. (Er zijn 4 wasmanden met jeansbroeken in mijn kast, in iedere mand zit een andere maat. Ik had de mand aan het einde bereikt en ze werden nogal krap. Ben nu terug bij de vorige mand. En er moet nog 1 maat vanaf voordat ik terug op mijn gepaste BMI, of hoe je dat ook noemt, zit. Zoals ik een paar jaar geleden geleerd heb, zullen mensen me er op wijzen dat ik hoekig uitzie als ik de dunste wasmand aan het andere eind bereikt heb. En dit is waarschijnlijk de laatste post over gewicht, want a) het is saai en b) als je gewichtsverlies vernoemt in een blogpost, sturen mensen je e-mails om je te vertellen dat je bijdraagt aan de hedendaagse epidemie van Anorexia en het zelfbeeld van jongeren verknoeit.)

Hoe dan ook, deze post gaat over Pan’s Labyrinth – zoals gelezen en besproken in http://www.neilgaiman.com/journal/2006/09/sunday-morning-cinema.html -- en is bedoeld om Guillermo te feliciteren met het winnen van de Critics Prize.

Guillermo del Toro’s gothic fantasie Pan’s Labyrinth werd de beste film van 2006 genoemd door de National Society of Film Critics.

Guillermo is de uitvoerende producent van de DEATH-film, die blijkbaar begint te denken aan de mogelijkheid om misschien een schijn van teken van leven te geven, misschien. Dus ik zal hem gauw genoeg in levende lijve kunnen feliciteren.

Maar het is tof om het hier te doen.

En wilde ik eens linken naar deze blogpost van Charles Vess, die de verschillende stadia van het Stardust beeldhouwwerk toont, waaraan hij aan het werken is, maar ik denk niet dat ik dat al gedaan had. Veel foto’s...
http://greenmanpress.com/news/archives/98

Nederlandstalige versie van Neil Gaiman's Blog

2007-01-09T22:20:00.000+01:00

Ik kon het niet laten om een vertaling van Neil Gaiman's Blog te creëeren. Voor mij is hij een schrijver van formaat. Zijn teksten zijn intelligent, soms grappig, op andere momenten een beetje gruwelijk, maar altijd briljant.

Als dit het steentje is dat ik tot zijn bekendheid kan bijdragen, dan vind ik dat geweldig.

Veel leesplezier!